Paul Davis
Ross McDonald
Een van de dingen die de verzamelde pers en hun publiek zeker zullen gaan missen nu 2009 de herinnering aan 2008 doet verbleken is de regerings periode van George Walker Bush. De cartoon hier links is van Paul Davis, getiteld ‘Bush the Smaller’, zoals de geschiedenis hem in onderscheid met zijn vader zal gaan noemen. De cartoon komt uit Vanity Fair september 2004. Uit een nieuwe Vanity Fair, die van februari 2009 komt de cartoon die rechts staat: een Bush die wegrent met schoenen op zijn hielen, een verwijzing naar het fameuze schoenenincident van half december 2008. Getekend door Ross McDonald.
Dit incident, waarbij Muntadar al-Zaidi, een journalist, in Bagdag een schoen naar de afscheid-nemende George Bush gooit, heeft een een enorme golf aan activiteit op het internet ontplooit.
Heel veel spelletjes ontstonden, sommige al 1 dag na het incident, waarbij je punten kon scoren door schoenen naar de onfortuinlijke president te gooien. Als je nu googled op ’shoe’ en ‘bush’ dan kun je naar hartelust je politieke voorkeur botvieren en zelfs online wedstrijden spelen tegen IRL tegenstanders om de hoogste punten.
Het screenshot links is afkomstig van de Duitse Spiegel Online website, waarin het verwijst naar Addicting Games.com, maar deze spelletjessite heeft het spel, ‘Sock and Awe’ (sic) al van hun bestand verwijderd.
De meest geek variant van politiek commentaar op dit incident vond ik op een game forum, waarbij een filmpje te zien is van het incident waarover heen de WOW symbolen van een duel geplaatst zijn. De gamers onder ons kunnen zien dat een Irakese Mage, Muntadar al-Zaidi een Throw Shoe spell op Bush loslaat. Al Maliki, de Irakese premier is AKF, dwz hij is IRL even naar de wc of haalt net een biertje uit de koelkast. De speler klikt op het eerste plaatje links net met zijn muis op het Shoe icoon. LOL.
De president (die aan zijn icoon duidelijk te herkennen is als een Boss) probeert nog Dodge en Block Spell, maar het helpt allemaal niet heel veel. Tegen het einde van het filmpje is de schoenengooier Knockdown door de Secret service.
ROFL, w00t. i pwned u.
[Legenda voor de non-gamers onder U:
AFK = Away from Keyboard, dwz ff niet met het spel bezig
ff = even
IRL = In Real Life, of kentekenplaat van Ierse autos
LOL = Laughing Out Loud
Owned = gepakt
pwned = foute spelling voor Owned
ROFL = Rolling On Floor of Laughter
u = you
w00t = Wow, loot! of: We owned the other team
WOW = World of Warcraft
Aanvullende informatie voor de gamers onder ons:
De Throw Shoe Spell bestaat niet in WOW, ook niet in de laatste uitbreidingsset The Wrath of the Lich King. En ook is er geen Bush Boss. Echt niet.]
De amerikaanse verkiezingen zullen over 4 weken plaats vinden. En, hoewel wij als wereldburgers er niets aan kunnen doen wordt dan toch de machtigste man van de wereld verkozen. Jazeker, ondanks de beurscrisis, instortend consumentenvertrouwen, dubieuze hypotheekconstructies en pitbulls vermomd als hockeymoms door lipstick op te doen, zal de US of A nog steeds de belangrijkste macht op aarde zijn: zowel economisch als militair.
En daarom een link naar een website opgezet door een paar IJslanders (waarschijnlijk als een poging om de komende ramp met hun bank Icesave te ontkennen) waarin iedereen kan stemmen op Barack Obama of John McCain.
Stem, ook al maakt het niet uit, stem, STEM: If the world could vote?
Op het moment dat ik dit blogje publiceer (dinsdag 7 oktober, 21.06 uur Nederlandse tijd) staat de teller als volgt:
John McCain: 12.6% (17136 stemmen)
Barack Obama: 87.4% (119152 stemmen)
Aantal stemmen: 136288
Aantal landen gestemd: 181
Vooral in Afrika zijn er een aantal landen waarin nog niemand gestemd heeft: Somalië bijvoorbeeld, en Kongo. En hoewel de meeste landen in ruime voorkeur voor Obama gestemd hebben, inclusief zijn eigen USA: 82,8% voor, zijn een aantal voormalige USSR landen, zoals Witrusland, en Azerbaidzjan tot op het bot verdeeld: 50% voor beide kandidaten. Dit wordt overigens wat gerelativeerd door het totale aantal van hun stemmers: 8 in Azerbaidzjan en 4 in Witrusland. Burkina Faso, midden in donker Afrika spant de kroon: 2 stemmers, die met al hun macht op John McCain hebben gestemd, 100%! Go, Burkina Faso, Go!
Zo, een beetje troost in duistere tijden, een beetje politieke samenhang temidden van de grenzeloze losgeslagenheid op de beurs, een beetje overleving temidden van de berichten dat één op de vier zoogdieren op uitsterven staat, gebracht voor u door Arminiuzz.
]]>
Het weekblad de Revu (ik meende trouwens dat het nog steeds de Nieuwe Revu heet, maar dat klopt blijkbaar niet meer) heeft de gewoonte om een voor hun lezers interessante blog aan te halen. Een goede gewoonte van de papieren uitgevers, omdat het weblog-wezen nog lang niet genoeg bekend is. En ook omdat het een veel vluchtiger medium is dan het papier, een medium waar nog veel meer mee geëxperimenteerd kan worden en waarvan we nog lang niet de grenzen van gezien hebben.
In de uitgave no 32 van 6 augustus was Arminiuzz degene op wie ze hun aandacht richten. Mijn bespreking van de Dark Knight vonden ze interessant genoeg om te citeren. Ik ben natuurlijk zeer vereerd, al vind ik de langere versie van mijn blog beter, dan hun ingekorte versie.
]]>
Cory Doctorow, van Boing Boing, maar ook actief als science fiction schrijver en vooral als beschermer van de publieke ruimte van het internet en de blogosfeer in de strijd tegen een al te strak copyright systeem, heeft weer een tip: xkcd, A webcomic of romance, sarcasm, math, and language. Een comic-tekenaar, Randall Munroe, met de volgende waarschuwing op zijn site:
Warning: this comic occasionally contains strong language (which may be unsuitable for children), unusual humor (which may be unsuitable for adults), and advanced mathematics (which may be unsuitable for liberal-arts majors).
Hij is blijkbaar nogal bekend in de States: een voormalige werknemer van NASA, afgestudeerd aan de Christopher Newport University in Virginia, met een eigen wikipedia-pagina, en dat laatste dat wil zeggen dat je eigenlijk al onsterfelijk bent.
Dit zegt hij over zichzelf:
“I’m just this guy, you know? I’m a CNU graduate with a degree in physics. Before starting xkcd, I worked on robots at NASA’s Langley Research Center in Virginia. As of June 2007 I live in Massachusetts. In my spare time I climb things, open strange doors, and go to goth clubs dressed as a frat guy so I can stand around and look terribly uncomfortable. At frat parties I do the same thing, but the other way around.”
XKCD schijnt niets te betekenen, in ieder geval geen acronym of zo. Een mooi voorbeeld van zijn humor:
En nog eentje, een typisch voorbeeld van programmeer-humor:
En, vooruit, nog een laatste, om het begin en het einde van dit blogje aan elkaar te knopen:
Weer een interessant nieuw bewijs van leven gevonden op de internetten:
virtuele bed-vriendin van sociaal onhandige techneut.
De New York Magazine heeft op 14 mei een artikel geplaatst over een student aan de New York University, afdeling Interactive Telecomunications Program. De student, Drew Burrows, meldde aan de krant dat het drukke studie-programma hem volledig absorbeerde, dat hij geen tijd had om een vriendin te zoeken. Daarom heeft hij een surrogaat vriendin ontworpen, een projectie op het bed, dat reageert op zijn lichaamshouding. Als hij op zijn zij gaat liggen met zijn rug naar haar toe, dan gaat zij blijkbaar lepeltje aan lepeltje tegen zijn rug aan liggen. Op de foto, gepubliceerd door Drew Burrows zelf, zie je de dame liggen. Op zijn eigen website Drew Burrows.com, waar een video te zien is van verschillende mensen die naast de virtuele dame in bed gaan liggen, staat de volgende tekst als verklaring van zijn experiment:
“The piece compares the feelings of coming home to an empty bed versus coming home to a bed with someone in it asleep but happy that you are joining them. These two situations are profoundly different and the installation invites a viewer to experience and consider the emotions associated with both. (…) The aim of the piece was to speak on the feelings of loneliness, affection, and intimacy. ”
De reacties op dit experiment hebben hem waarschijnlijk nogal verrast, want hij publiceert in de New York Magazine een apologie, waarin hij nogmaals uitlegt dat het gaat om de tegenstelling tussen thuiskomen in een leeg bed en in een bed waarin een slapend persoon reageert op jouw aanwezigheid.
De reacties die in de New York Magazine zijn verschenen, reageren op zijn technisch en psychologisch experiment met voor het grootste gedeelte afkeer: De dame in kwestie is 2-D, er is dus geen aanraking maar alleen een visuele relatie tussen de nerd en zijn slavin. Juist omdat hij dit soort dingen ontwerpt, kan hij geen echte vriendin krijgen. Een zekere Schplyn vat de kritiek op hem samen:
“I think this is one of the most misogynistic projects I’ve ever seen. Congrats! You can have a dumb 2-D woman who can’t speak or question you. So much easier to deal with than a real woman. I hope she malfunctions and gives you a virtual kick in the pants!“
]]>
Seti, Search for extra terrestrial intelligence, speurt het verre heelal af naar intelligent leven. Maar het zou zomaar kunnen, dat dat leven ietsje dichterbij gevonden wordt. Via Boing Boing kwam ik deze dame tegen.
klik er maar eens op…
Beetje eng, dat wel, maar ook fascinerend. Als ze begint te lachen, zie je dat ze een alien moet zijn, of misschien toch een mens met een tandartsprobleem.
Zou Herman Gorter al in 1890 voor zo’n vrouw hebben gedicht:
‘Zie je ik hou van je,
ik vin je zo lief en zo licht -
je ogen zijn zo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.
(…)‘
Of misschien is het toch een beetje een Elza Doolittle die ondanks haar voortdurende oefenen op ‘The rain in Spain stays mainly in the plain’ en ‘In Hartford, Hereford, and Hampshire, hurricanes hardly ever happen’ toch niet helemaal een echte mevrouw wordt.
]]>Ik weet wel waarom ik hem begonnen ben: het was in een periode waarin het op het werk niet makkelijk ging en ik slecht sliep. Op een gegeven ogenblik ben ik toen, in plaats van naar herhalingen op de televisie te kijken of af te dalen in de krochten van het internet, begonnen dingen op te schrijven. En omdat ik toen (of eigenlijk al een heel tijdje) ook bezig was te experimenteren met de mogelijkheden van het internet, lag het beginnen van een weblog voor de hand in plaats van het schrijven van de dagboek.
Maar naarmate deze blog zich verder voortzette en soms nogal veel artikelen per week opleverde, begon ik mezelf wel eens af te vragen: waarom besteed je zoveel tijd aan iets wat eigenlijk niemand anders dan jezelf kan interesseren?
Andere mensen besteden deze tijd aan het schrijven in hun dagboek. Maar een weblog is eigenlijk geen dagboek: hoewel sommige mensen een dagboek hebben geschreven met het oog op uiteindelijke publicatie, is een blog veel minder privé dan een dagboek: je gaat er vanuit dat mensen het zóuden kunnen lezen.
Ik merk dat voor mij het schrijven van een recensie van een film, bijvoorbeeld, helpt om mijn gedachten te ordenen. Misschien wel op dezelfde manier zoals voor mij roeien soms helpt om me af te houden van al te opdringerige dwangmatige gedachten. Of zoals voor andere mensen boogschieten of het componeren van haiku’s een manier van ordenen van de ervaring is.
Als ik dezelfde gedachten in een dagboek zou schrijven, dan zou ik me er waarschijnlijk snel van af kunnen maken, zou ik een bepaalde gedachtengang misschien niet zo ver doorvoeren als ik nu moet doen, met een weliswaar hypothetisch maar toch potentieel publiek, en zou ik zeker niet zoveel moeite doen als ik nu doe om een vorm te vinden voor een bepaalde gedachte.
Dus dit weblog is een soort van droom, een nachtelijke ordening van de dagelijkse oorlog om ’s ochtends weer fris de wapens op te kunnen nemen, een zen-oefening, ogenschijnlijk zinloos, maar door het ritueel een ordenende daad.
Een dagboek blog
een dagblog
Ja, ik weet het, je moet nooit een tekst beginnen met zoveel namen en zelfstandige naamwoorden als in deze zin, maar ik dacht: dan zijn we dur ook maar doorheen, want het resultaat van dit complexe samenwerkings verband, de website en de kleren, zijn interessant genoeg om er een blogje aan te wijden.
In de website zijn ca 5 stemmen aan te wijzen die samen geen kakofonie, maar een complexe harmonie voortbrengen (om maar eens een muziekmetafoor te gebruiken).
Als eerste stem: de polaroidfoto’s. Daar zijn er op elke pagina twee van, eentje met een model (Cor of Wilma?) en eentje met een sfeerbeeld.
Dan de stem van de animaties, waarbij de figuur op de poloaroid soms onverwacht, dan weer als gevolg van een muisklik beweegt.
Dan de tekeningen en de geluiden, waarschijnlijk van Nina, die soms ook bewegen en soms niet, en die een ander verhaal lijken te vertellen dan de afbeeldingen op de polaroids.
Dan de muziek van de kledinglijn, waar ik eigenlijk het minst over te zeggen heb, behalve dan, dat ik vermoed dat het geen glamourkleding is, maar ik ben wat mode betreft eigenlijk ook een barbaar…
En ten slotte de lijn van de illustraties op de kledingstukken.
Het interessante nu van de wisselwerking van deze stemmen, dat waardoor de website blijft boeien, is dat het erop lijkt dat de illustraties en de dragers van de kledingstukken voortdurend botsingen hebben met elkaar. Beiden hebben een eigen persoonlijkheid en maken ruzie, of schamen zich voor elkaar. Er is zelfs een filmpje waarop de Wilma haar borst aanbiedt aan de naar moederliefde verlangende figuur op haar hempje.
Je kunt dan ook niet altijd spreken van een ‘eigenaar’ van een kledingstuk, op dezelfde wijze als Galathea ook niet het eigendom van Pygmalion is, ondanks het feit dat Pygmalion haar uit ivoor gebeeldhouwd heeft. Galathea heeft een eigen wil. En de illustraties van Nina, en daarmee de hele ontwerpen van beide dames, hebben ook een eigen wil, waar de drager zich maar in moet schikken, of in ieder geval een soort van vredesverdrag mee moet sluiten, wil hij of zij zich in het openbaar durven te vertonen.