Het paasweekend, weer een nieuw begin.
Het eerste biertje na de vasten, de eerste sigaar.
De eerste roeitocht in de Annewiel.
Water, wilgen, riet en hoogspanningsmasten
tegen een koude, blauwe lucht.
En na de tocht liggen op het vlot,
ongedeerd door de snijdende wind,
ongestoord door het valse fluiten van het stoomorgel op de IJssel.
Geïnspireerd door:
The Meaning of Existence
Everything except language
knows the meaning of existence.
Trees, planets, rivers, time
know nothing else. They express it
moment by moment as the universe.
Even this fool of a body
lives it in part, and would
have full dignity within it
but for the ignorant freedom
of my talking mind.
“Death be not proud, though some have called thee
Mighty and dreadfull, for, thou art not so,
For, those, whom thou think’st, thou dost overthrow,
Die not, poore death, nor yet canst thou kill me.
From rest and sleepe, which but thy pictures bee,
Much pleasure, then from thee, much more must flow,
And soonest our best men with thee doe goe,
Rest of their bones, and soules deliverie.
Thou art slave to Fate, Chance, kings, and desperate men,
And dost with poyson, warre, and sicknesse dwell,
And poppie, or charmes can make us sleepe as well,
And better then thy stroake; why swell’st thou then;
One short sleepe past, we wake eternally,
And death shall be no more, death thou shalt die.”
John Donne, Holy Sonnet X
Een thema de vastentijd waardig: Dood wees niet trots, hoewel sommigen jou machtig en angstwekkend genoemd hebben… Maar aanleiding voor deze blog is niet de lijdenstijd vòòr de Pasen, maar de film Wit (Verstand) van Mike Nichols met Emma Thompson en muziek van onder meer Arvo Pärt en Gorecki, uit 2001.
Emma Thompson als de strenge professor Vivian Bearing die ons als kijkers zelf aanspreekt
De film begint met een dialoog tussen een dokter en een patient, waarin de dokter (Christopher Loyd) de patient (Emma Thompson) vertelt dat ze fase IV kanker aan de eierstokken heeft. ‘Er is geen fase V‘ zegt Emma tegen de kijker als ze vervolgens met een kaal hoofd in nachthemd op een ziekenhuisbed zit. De kans is groot dat ze dood gaat, hetzij door de kanker, hetzij door de zware behandeling die ze gaat krijgen. “Ik moet erg hard voor mezelf zijn” zegt ze, “want het is een zaak van leven en dood. En ik ben een expert op zaken van leven en dood, want ik ben een professor in 17e eeuwse dichtkunst, gespecialiseerd in de Holy Sonnets van John Donne.”
Behalve de, in mijn ogen althans, realistische ziekenhuis-situatie met de pijn, de misselijkheid en de vernederingen door de behandeling als een object, een onderzoeksobject, heeft de film een interessant aspect: Vivian Bearing, de professor die gespecialiseerd is in John Donne en die genadeloze woord-steekspelen uitvecht met haar slordige studenten, spreekt geregeld tussen de scènes door met ons, haar publiek. Een grappig moment vindt plaats als ze nadenkt over de traagheid en tegelijk schaarsheid van de tijd. Het trage nachtelijke waken tussen de hoogtepunten van operaties en onderzoek en misselijkheid en pijnscheuten door, beslaat de grootste fase van het ziekenhuisbestaan. En als ze zelf de regisseur van deze film zou zijn, wat ze in werkelijkheid gedeeltelijk ook is naast de beroemde Mike Nichols, dan zou zo’n waak-scène 15 minuten lang duren, maar goed, dat is te veel voor de doorsnee-kijker en dus:
Emma Thompson die de zieke professor Vivien Bearing speelt, die op haar beurt de regisseur van de volgende scène speelt:
“Laten we zeggen dat het vrijdag-morgen is. ‘Grote ronden’ noemen ze het. ‘Actie!’” Het licht verandert van kleur en de dokters, co-assistenten en verpleegsters komen achter de grote oncologist Harvey Kelekian (ietwat karikaturaal gespeeld door Christopher Loyd, de gekke professor uit Back to the Future) binnen en voeren hun intellectuele steekspel over het proefkonijn, de kankerpatient, uit.
Dit directe spreken met het publiek heet sinds Denis Diderot het zo genoemd heeft: het doorbreken van de vierde wand, de barrière tussen het toneel en het publiek. Emma Thompson laat zo haar eigen gevoelens en gedachten zichtbaar worden voor het publiek terwijl ze als een laboratorium-rat behandeld wordt door het ziekenhuis. Haar observaties van haar eigen gedachten, maar ook van de relaties tussen de kanker-specialist en zijn studenten, vormen bijna de grootste genoegens (als ik dat zo mag noemen bij zo’n ernstig onderwerp) van het kijken naar deze film.
Ik zal het einde niet verraden, maar het is al duidelijk geworden uit de allereerste dialoog van deze film dat het onderwerp de dood is. Van haar eigen professor heeft Vivien Bearing geleerd dat de dood in Holy Sonnet X niet al te serieus genomen moet worden: de dood is geen punt-komma tussen leven en eeuwig leven, en zeker geen uitroepteken. De dood is een komma, bijna betekenisloos. De dood is niet belangrijk. Dat is ook het thema van dit sonnet van John Donne.
"Ik dacht dat slimheid voldoende was..."
De titel van de film is ‘wit’ ‘verstand’. Dat heeft ze haar hele carriere nagestreefd: briljant gebruik van haar verstand, snoeihard analyseren van de metafysische gedichten van Donne. Ze wilde altijd meer dingen weten. Net als de oncoloog en zijn brilliante student: meer dingen weten. Maar in haar ziekbed, zieker gemaakt door de behandeling, angstig door onzekerheid over haar toekomst, ontdekt ze dat dit verstand niet voldoende is, zeker niet voldoende om de eenzaamheid en de pijn aan te kunnen. “Nu is niet de tijd van verbaal woordspel, nu is de tijd voor, durf ik het te zeggen? voor aardig-zijn, voor medemenselijkheid. Ik dacht dat extreme intelligentie voor alles kon zorgen, maar nu ben ik overtroefd… Ik ben bang.”
Voorlezen uit The Runaway Bunny
Dit is de ontwikkelingsgang van de patiënt in deze film: van trots mens, steunend op haar ‘wit’, naar de les van naastenliefde. Er is ook een ontwikkeling van de omgeving: in het begin een groep van louter technocraten die haar als proefkonijn beschouwen. Tegen het midden van de film komt de verpleegster als echt mens (mensch, zeggen de chassidim) naar voren die de patiënt naastenliefde bewijst (om maar een verouderde term te gebruiken die niet in de film wordt gebruikt, mind you). Maar er is ook de razend interessante komst van de oude leermeester van de patiënt. Dezelfde die haar als jonge, sociaal onhandige student literatuur dwong te kijken naar een grondige analyse van sonnet X: waarin de dood niet belangrijk wordt geacht, maar slechts een komma in de laatste regel is, tussen ons bestaan en het eeuwige leven. Deze, nu bejaarde, leermeester, ziet haar leerling liggen in het ziekenhuisbed, ze wist niet van haar ziekte (trots en nogal eenzaam als de patiënt was, heeft ze niemand verteld van haar conditie en krijgt ze ook nooit bezoek) en is begaan met haar ellende. Ze pakt een kinderverhaaltje uit haar tas The Runaway Bunny, dat ze net gekocht heeft voor haar achterkleinzoon, en begint voor te lezen over het konijntje dat zelf de wereld wil ontdekken. “Ah” zegt ze “een metafoor van de ziel die wegvlucht van haar Schepper.” Uiteindelijk komt het konijntje weer terug bij de moeder, die haar een wortel geeft. Alles is weer goed. Terwijl ze leest, zittend op het ziekbed naast de patiënt, die uitgeput is van de pijn, lijkt de scène op een moeder die een, uiteindelijk, slapend kind omarmd houdt.
De film houdt geen theologische verhandelingen over de vorm van het toekomstige, eeuwige leven aan de andere kant van de komma, net zoals Jezus in antwoord op de vraag van de schriftgeleerde naar het eeuwige leven uiteindelijk antwoordt met de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Het eeuwige leven, rechts van de komma van de dood, is in ieder geval barmhartigheid, naastenliefde, zoals de verpleegster met haar patiënt en de moeder met haar kind.
“Death be not proud, though some have called thee
Mighty and dreadfull, for, thou art not so,
…
One short sleepe past, we wake eternally,
And death shall be no more, death thou shalt die.”
Een indrukwekkende film, terecht beladen met prijzen.
]]>
Fritz the Cat
Genesis van Robert Crumb is een boek dat ik in november 2009 via Amazon kreeg. Op sites als Boing Boing was al aangekondigd dat Crumb, de beruchte illustrator van o.a. Fritz the Cat, bezig was om Genesis te illustreren.
Ik herinner me een keer, ik moet 15 of 16 geweest zijn, dat ik met vriendjes naar de dorps-bioscoop ging om een tekenfilm te zien. Ik kende tot dan toe eigenlijk alleen maar Walt Disney producten. Nou Fritz the Cat was duidelijk uit een ander hout gesneden. Ik heb toen overigens geen bewondering voor Crumb gekregen, die kwam pas later, toen ik hem tegen de hele hippie- en underground cultuur van de late jaren ‘60 kon plaatsen. Crumb’s obsessie met dikke vrouwen-billen is mij uit die periode ook goed bijgebleven.
Toen ik lucht kreeg van zijn Genesis, was ik wel nieuwsgierig, maar niet overdreven. En uit een soort van beroepsethos (als arbeider op een hogeschool voor de kunsten waar ook Striptekenen een eervolle plek heeft), heb ik het boek besteld. Maar ik moet toegeven: Crumb’s Genesis mag er zijn, en op meer niveaus dan ik me voordat ik het Amazon-pakketje opende kon voorstellen.
Advertentie op de voorkant van Crumb's Genesis
De voorkant
Om te beginnen speelt Crumb met de vooroordelen van veel bijbel-lezers door de voorkant van zijn Genesis uit te rusten met alle platitudes die hij in voorraad heeft: “Adult supervision recommended for minors” en “all 50 chapters” en “The first book of the bible graphically depicted! Nothing left out!” En dat allemaal in reclame-letters die thuishoren op een pak waspoeder. De lezer is duidelijk gewaarschuwd dat de illustrator een loopje neemt met de heilige tekst.
De vertaling
Genesis 6:11 : en de aarde was verdorven voor Gods aangezicht; en de aarde was vervuld met misdadigheid.
Maar bij het doorlezen van de tekst blijkt het tegendeel. Niet alleen laat hij inderdaad niets weg, zijn vertaling van de grondtekst naar het Engels is van het hoogste niveau. Hij heeft klaarblijkelijk gebruik gemaakt van de vertaling van Robert Alter, een nestor onder de bijbelvertalers en onder andere de schrijver/vertaler van The David Story, een indrukwekkende uitgave van de Samuelboeken uit het Oude Testament. Eén van de principes van Alter, en iets wat Crumb van hem overgenomen heeft, is proberen zo weinig mogelijk te interpreteren in de vertaling: als er iets staat in de grondtekst dat onbegrijpelijk is, dan moet je dat zoveel mogelijk laten staan. Nou heeft Crumb hier met zijn illustraties vaak wel een interpretatie van een duistere passage gegeven, dus de vertaalregels van Alter die wel gelden voor de tekst, gaan niet op voor de illustraties. Dát is uiteindelijk ook de reden waarom dit werk zo goed geworden is. De afbeelding hierbij laat zo’n interpretatie zien: in de tekst wordt niets gezegd over welke verdorvenheid en misdadigheid er op de aarde heerste zodat God met een grote vloed zijn schepping wil opschonen en opnieuw beginnen. In de illustratie verwijst Alter naar mensenoffers die in het Midden Oosten wel eens voorgekomen zijn, maar die niet noodzakelijk in deze tekst bedoeld zijn.
De beeldreceptie
Genesis 10:9a
Hollywood invloed: de 'filmcast' van Genesis op de achterkant van het boek
Een ander aspect dat laat zien dat Crumb de tekst serieus neemt is zijn studie naar de geschiedenis van de afbeeldingen die bij de betreffende teksten gemaakt zijn. Hij heeft duidelijk gebruik gemaakt van eerdere illustratoren, of ze nu stammen uit het Middenoosten of uit Hollywood. Een mooi voorbeeld is de hierbij geplaatste afbeelding van Nimrod de jager, een nakomeling van Noach na de Zondvloed. Genesis 10:9a : “Nimrod was een geweldig jager voor het aangezicht des Heeren”
Leeuwenjacht in Assyrië
In het British Museum zijn prachtige afbeeldingen te vinden van de leeuwenjacht door de Assyrische koningen. Nu lijkt de assyrische leeuwin niet direct op de leeuw van Crumb, maar dat komt doordat ik geen goed exemplaar in mijn eigen verzameling kon vinden. Maar de interpretatie van Crumb, dat Nimrod een leeuwenjager zou zijn geweest is beinvloed door de assyrische afbeeldingen, waar de leeuwenjacht een rituele verplichting van de koningen is geweest. Ik heb ook wel eens een intrepretatie gelezen waarin Nimrod een mensenjager is geweest, maar dat wordt niet door de reliefs in het British Museum ondersteund.
Genesis 3:1b
Er zijn meer interessante voorbeelden, maar op 1 plek is Crumb de fout in gegaan, of liever: hier had hij iets kunnen leren van de beeldreceptie. Het betreft de slang uit de Hof van Eden. In de tekst wordt in het begin niets gezegd over het uiterlijk van de slang. In hoofdstuk 3:1 wordt alleen gezegd dat de slang listiger was dan al het gedierte des velds. Hij kan ook praten en heeft klaarblijkelijk een grondig inzicht in de psychologie van de mens. Nadat, gedeeltelijk door zijn listigheid, de vrouw van de verboden vrucht gegeten heeft en dankzij de vrouw ook de man, vervloekt God de slang: “Omdat gij dit gedaan hebt, zo zijt gij vervloekt boven al het vee, en boven al het gedierte des velds. Op uw buik zult gij gaan en stof zult gij eten, al de dagen van uw leven.” Deze cryptische tekst zegt in feite dat de slang vòòr deze vervloeking niet op zijn buik ging. Crumb laat dat zien in bijgaande tekening. Zijn slang is een soort van Marvel-comic, een Slangenman, een Hulk of X-man.
Griffioen uit Nineveh, Pergamonmuseum Berlijn
Maar de tweede afbeelding bij deze alinea laat zien waar de slang uit de hof vandaan komt: de schrijvers van Genesis stamden hoogstwaarschijnlijk uit de priesterkaste die in de zesde/vijfde eeuw vChr in Babylon in ballingschap zat. Daar werden ze geconfronteerd met afbeeldingen als deze, van samengestelde wezens: deels slang, deels vogelklauwen en deels waarschijnlijk ook nog wel andere beesten. Van deze beesten is goed voor te stellen dat ze hun poten verliezen en zo de oorsprong van de gevreesde alledaagse slangen werden. Net als ze door de hemellichamen in Genesis 1 als louter lampen voor te stellen de goden van het Babylonische pantheon op zijn minst neutraliseerden, zo zetten de gevangen Joden ook de andere mythologische machten, waar hun meesters ontzag voor hadden, op hun plek.
De lijsten
Genesis 35:22ev : De zonen van Jakob waren twaalf. De zonen van Lea waren: Ruben, Jacobs eerstgeborene, daarna Simeon, etc. etc.
De meest geniale ingreep van Crumb, degene waarmee hij mijn bewondering verdiende, is zijn behandeling van de namenlijsten, de lange lijsten van namen van kinderen van de aartsvaders en andere lijsten. Hij had ze gewoon als tekst kunnen laten staan, maar dat deed hij niet. Hij heeft voor elke mens die in het epos genoemd wordt een gezicht getekend. En daarmee heeft hij hen dus een karakter gegeven. Zonder deze afbeeldingen lees je snel over de lijsten heen. Ik meende dat zelfs de vader van Jan Wolkers, die het grootste deel van de bijbel aan tafel voorlas, deze naamlijsten niet behandelde. Maar bij Crumb worden deze namen persoonlijkheden, ze krijgen vlees en bloed en een karakter! Voor vroegere lezers, of de hoorders uit een oudere orale traditie, zouden deze lijsten inderdaad levende verwijzingen naar hun omgeving zijn: de namen zijn vaak van stamvaders en -moeders van stammen en volken uit het Midden-Oosten. Zo’n lijst geeft een vorm van aardrijkskunde: Bijvoorbeeld Genesis 25:16-18 :
“Dit zijn de zonen van Ismaël (zoon van Abraham en Hagar), en dit zijn hun namen, in hun dorpen en paleizen, twaalf vorsten naar hun volken. En dit zijn de jaren van het leven van Ishmaël, honderd zeven en dertig jaren; en hij gaf de geest, en stierf, en hij werd verzameld tot zijn volken. En zij woonden van Havila tot Sur toe, dat tegenover Egypte is, waar je naar Assur gaat…”
De Israelieten wisten dus dat die lui, die ten zuiden van hen woonden, neven en nichten van hen waren, kinderen van Abraham. Net zoals wij weten dat de drie monotheïstische religies familie van elkaar zijn, nakomelingen van het geloof van Abraham.
Tederheid
Genesis 24:67 : En (Izak) bracht haar in de tent van zijn moeder Sara en hij nam Rebekka, en zij werd hem tot vrouw, en hij had haar lief. Alzo werd Izak getroost na de dood van zijn moeder.
Ik zei in de vorige paragraaf dat Crumb mijn bewondering verdiend heeft door zijn behandeling van de uitvoerige lijsten in Genesis. Maar waarom ik echt zijn boek van alfa tot omega (of eigenlijk van aleph tot tav) doorgewerkt heb en het niet meer kon loslaten voor ik het uit had, was uiteindelijk zijn eigen bewondering en respect voor de tekst. Hij is niet kerkelijk. Hij zegt in zijn ‘introduction’ uitdrukkelijk dat hij niet gelooft dat de bijbel het woord van God is, of geïnspireerd door God. Hij gelooft wel dat het een krachtige tekst is, die diep in het collectieve onderbewuste van de mensheid doordringt. Maar deze uitgesproken geloofsbelijdenis heb je niet nodig als je gevoerd wordt langs de mooie platen en de nauwkeurige teksten. Een tedere afbeelding zoals bij Genesis 24:67, waarin Izak getroost wordt door Rebekka na de dood van zijn moeder, is meer dan genoeg aanleiding om te zeggen dat Crumb met zijn Genesis een zeer goed werk gemaakt heeft. Een werk waarin het hem gelukt is de teksten en de karakters die in de teksten voor ons worden opgeroepen te laten spreken met een frisheid waarvan je vermoedt dat die ook in de karavanserails en oases van het Midden-Oosten met bewondering begroet werd.
“En God zag al wat Hij gemaakt had, en ziet, het was zeer goed.“
]]>En als je zonder zelfbeheersing, verleid als het ware door een wit konijn dat verdwijnt door een gat in de grond, achter een feitje aan rent, ben je voor je het weet een uur of twee verder. Het enige dat je gedaan hebt is springen van ijsschots naar ijsschots, van interessant gegeven via een roddel naar een ander feitje, stuurloos, oeverloos, zoals gezegd als een kalf in het voorjaar, of als de verbanden in een droom, begrijpelijk tijdens het dromen, maar onbegrijpelijk bij het ontwaken.
Onlangs ben ik zo eens verdwaald en ben ik terecht gekomen bij een aantal bizarre sites. De aanleiding was een artikel in, ik meen de New York Times, over Wall Street bankiers die zich de spanningen van het lijf probeerden te houden door Fight Club achtige sessies te houden. De ironie van dat gegeven, de verbinding van de ideëen van Fight Club als sterke aanklacht tegen het consumentisme en Wall Street Bankiers als het ultieme symbool van de Westerse kapitalist, was intrigerend genoeg voor me om het artikel te lezen en zo begon een dwaaltocht op de interwebben die me uiteindelijk bij de Jezus van dit artikel terecht liet komen.
Wat bleek namelijk, dat er een aantal bankiers in Manhattan woonde die een sportschool bij hun appartement hadden aangebouwd (of gewoon een tweede appartement verbouwd hadden tot fight club). De klaarblijkelijke spanningen van hun werk, het verliezen van een paar miljoen dollar in de dagelijkse beurspraktijk, of het niet krijgen van een bonus wegens malprestatie, hadden een uitlaatklep nodig, aldus het artikel. En die uitlaatklep werd gevonden in gevechten totdat de tegenstander om genade smeekt.
Nader onderzoek wees uit dat dit soort gevechten bekend staat onder Mixed Martial Arts (MMA): nauwelijks regels en verschillende vechtsporten door en tegen elkaar. Nu zijn de bankiers natuurlijk geen professional in dit soort sporten, al zijn ze uiterst bedreven in het vechten op de beursvloer. Maar van de bankiers en de Fight Club was ik bij de MMA gekomen (waarvan ik het bestaan niet wist) en plotseling dook er op mijn dwaaltocht een christelijke groep MMA’ers op. Nieuwsgierig geworden door nog een paradox (was Jezus niet de vleesgeworden liefde?) kwam ik terecht bij de website Jesus didn’t Tap.
Jesus didn't tap op het kruis van de vechter
Ietwat verbijsterd dwaalde ik door deze voor mij nieuwe subcultuur: een predikant die zich ‘de gezalfde vechter’ (anointed fighter) noemt, citaten waarmee de zachtmoedige Jezus, de kindervriend uit mijn jeugd, bekleed werd met martiale trekken:
“When Jesus stepped inside the cage of life to take on the cross, human legs did not kicked his out from under him. It was not human hands that broke his arm during the arm bar of adversity. It was not a human fist that knocked him to the mat for our sins. It was not a human that kept him inside the triangle choke of suffering. It was not the fighter’s sent by Satan to tap him out that beat him.”
En de website heeft natuurlijk een winkel voor kleding, waar je onder andere sportbroeken kunt kopen met daarop een stuk leer genaaid (aan voor- en achterkant van het kruis!) met een afbeelding van hun logo: Jesus didn’t tap erop. Dit leer is overigens onmisbaar, vanwege een mogelijke trap in het kruis, er zijn immers nauwelijks regels. Ook tattoos met het logo erop zijn op de foto’s van de site veelvuldig te vinden.
Jezus de kindervrind
Mijn relatieve onbekendheid met de engelse taal bracht me in het begin in verwarring over de titel: to tap, dat betekende toch ‘klappen geven’? Maar uiteindelijk bleek het, het genadesignaal te zijn, het klappen op de grond waardoor je je tegenstander duidelijk maakt dat je het gevecht opgeeft. De titel ‘Jesus didn’t tap’ betekent dus ‘Jezus gaf niet op’. En deze, voor mij onbekende kant van Jezus, werd nadrukkelijk verbeeld op diverse kledingstukken, zoals deze, waarop een gespierde Christus, met aureool en al op een onderliggende Satan inbeukt. De morele boodschap, dat het gaat om het verslaan van de zonde, 7 dagen per week, is hier duidelijk ondergeschikt aan het gevecht.
Hierbij aangekomen in deze droom-achtige dwaaltocht op het interweb, ben ik er mee gestopt, maar de ambivalenties bleven me de volgende dagen achtervolgen. En niet zozeer die tussen Fight Club en bankiers, want de ambivalentie van het hebben van bezit en het bezeten worden door datzelfde bezit is ons allen bekend. Maar de ambivalentie tussen de zachtmoedige Jezus (‘die op het zachte gras de mensen liefhad en genas’, aldus een waarschijnlijk slecht geciteerd kerklied) en de vechtersbaas van deze sub-cultuur, kon ik gewoon niet plaatsen. Bizar, was alles wat er bij mij overbleef.
Isabelle Adjani als Margarita, foto van Jean Daniel Lorieux, te vinden op de hiernaast geciteerde website
Pas toen ik afgelopen week ‘De meester en Margarita‘ van Boelgakow herlezen had, viel er bij mij in ieder geval een deel van het kwartje. In dit fenomenale werk, dat beter wordt naarmate je het vaker leest, draait het om de komst van de Satan naar het Moskou van Jozef Stalin. Een hilarisch gebeuren, dat de bestaande orde behoorlijk op de kop zet, maar dat tegelijk een metafoor is voor het totalitaire regime van dat moment. De Satan is trouwens in het boek niet zo zwartwit afgebeeld als op het bovenstaande t-shirt, iets wat bijvoorbeeld goed af te lezen is aan het motto van het boek, afkomstig van Goethes Faust:
“Maar goed, wie zijt ge dan? Deel van die kracht en sterkte die steeds het kwade wil en steeds ten goede werkt.”
Hoe dan ook, er komt een subplot in het boek voor, de beschrijving van de berechting van Jezus door Pilatus (“de zoon van de koning-sterrenwichelaar, de wrede vijfde procurator van Judea, de ridder Pontius Pilatus”) . Pilatus veroordeelt de ‘filosoof’ uit Nazareth, want Jezus’ bestaan is een opstand tegen de almacht in Rome (een verwijzing natuurlijk naar Stalin). Maar ondanks deze veroordeling, blijven de gesprekken tussen de procurator en de filosoof door zijn dromen spoken. Een bepaalde droom gaat alsvolgt:
“Zijn bed stond in het halfduister, tegen de maan afgeschermd door een zuil, maar van de traptreden naar het bed liep een strook maanlicht. En nauwelijks had de procurator de band met de hem omringende werkelijkheid verloren, of hij zette zich in beweging langs deze lichtende weg omhoog, rechtstreeks naar de maan. Hij lachte helemaal van geluk in zijn slaap, zo weergaloos mooi kwam hem alles voor op deze doorschijnende blauwe weg. Hij wandelde in gezelschap van Banga (zijn hond) en naast hem liep de zwervende filosoof. Ze discussieerden over een uitermate gecomplicerd en belangrijk probleem, zonder dat de een de ander wist te overtuigen. Op geen enkel punt konden zij elkaar vinden en dat maakte hun dispuut juist zo boeiend en eindeloos. Het spreekt vanzelf dat de terechtstelling van die dag op misverstand berustte, want daar liep immers de filosoof die een zo blatante ongerijmdheid had uitgedacht als zouden alle mensen goed zijn. En natuurlijk was alleen al de gedacht dat men zo’n man zou terechtstellen te gruwelijk voor woorden. De terechtstelling had niet plaatsgevonden! Geen sprake van! Dat was nu precies wat de tocht omhoog over de maantrap zo heerlijk maakte.
Er was vrije tijd naar believen, pas tegen de avond zou het onweer losbreken en lafheid was ongetwijfeld een van de ergste ondeugden. Zo sprak Jesjoea Ha-Notsri. Nee, filosoof, ik moet je tegenspreken: Het is de allerergste!”
Hier in dit citaat (uit de prachtige uitgave van G.A. van Oorschot uit 1997, typografie van Gerrit Noordzij, vertaald door Marko Fondse en Aai Prins, pagina 346 en 347) kom je dezelfde ambivalentie tegen als in de site ‘Jesus didn’t tap’: Enerzijds een Jezus die verklaart dat alle mensen goed zijn (een ‘blatante ongerijmdheid’) en anderzijds toch een ondeugd, ja de allerergste. De wereld na de komst van de Verlosser is blijkbaar niet helemaal perfect, maar de zonde die in de christelijke MMA-wereld eruit gebeukt wordt, wordt hier benoemd: het is de lafheid. Daar moet je tegen vechten, aldus Pilatus en Boelgakow.
Nou, eum, misschien is het verband tussen de Meester en Margarita en Jesus didn’t tap toch wat gekunstelder dan ik eerst dacht, en zo lijkt deze bewijsvoering als de droom die het surfen op de interwebben vaak is, of de droom van Pilatus, die zijn misdaad wilde ontkennen…
]]>Rites de passage
Hubble-foto van een sterrenkraamkamer
Midwinterfeesten, het openen van de deuren van de tempel van de tweehoofdige god Janus, töfel’n in Salland, midwinterhoorn blazen in Twente, het schieten van vuurwerk (om de geesten in het oude jaar te laten), het drinken van champagne (met het klinken van de glazen tegen elkaar om zo de geesten uit de drank te weren) en het maken van goede-bedoelingen-lijstjes, het zijn allemaal symptomen van onze huiver bij het oversteken van zo’n drempel. Het helpt niet dat we voor elkaar de Verlichtings-kennis als een mantra opzeggen: dat zo’n drempel helemaal niet bestaat, dat de oeroude landbouw-ritmes gewoon het gevolg van toevallige kosmische constellaties zijn en plaatsvinden in een uiterst kleine uithoek van een kosmos zo enorm dat die geen moment stilstaat bij geboorte en dood van mensen, laat staan bij de overgang van het ene jaar of decennium naar het andere. Voor de kosmos, zo zegt de Verlichte mens, maakt een jaarcyclus niet uit, en de mens verbeeldt zich maar dat er een drempel is. En hoewel deze kennis de rituelen beziet als kinderspel, als overblijfsels uit een minder verlichte tijd, heeft ze ze niet kunnen afschaffen. Ironisch en met vertedering gaan we er mee door, maar we gaan er mee door.
Ik noemde net al een van de rituelen: het maken van goede-bedoelingen-lijstjes voor het komende jaar: wat zijn onze doelen: stoppen met roken? groener leven? meer sporten? zoeken naar een andere baan? Maar veel vaker komt een lijstje voor dat terugkijkt.: de beste … van het afgelopen jaar of decennium, waarbij op de puntjes van alles te vinden is: boeken, films, etc. Zowel de vooruit- als de terugkijklijstjes zijn primitieve en vaak vermakelijke pogingen om patronen te herkennen, om oriëntatiepunten in het landschap van de tijd op te stellen.
Scheppingsmythen als oriëntatiepunten
Daarin lijken ze op diverse scheppingsmythen, waarin ook zo’n oriëntatiepunt opgesteld wordt om orde te scheppen:
De levensboom in het midden van de Hof van Eden, uit: The Book of Genesis, illustrated by R. Crumb
De Levensboom in het midden van de Hof van Eden is maar één zo’n voorbeeld van zulke mythen, die heel vaak het volgende patroon hebben: de stamvader komt aan op een bepaalde plek en plant daar de totempaal, de wereldboom, de opgerichte steen, en dat is dan het midden van de wereld van waaruit het noorden, zuiden, oosten en westen zich ontvouwen. Zo’n centrum functioneert dus als een grid waarmee onze satelieten hun banen aan de hemel trekken. Scheppen is in deze betekenis ordenen, scheiden van boven en onder, links en rechts, water en land, licht en donker, allemaal met als doel een bewoonbare aarde met herkenbare oriëntatiepunten. De lijstjes met de beste boeken van het afgelopen decennium, met de meest indrukwekkende gebeurtenissen, met de meest interessante technologische vernieuwingen, met de mooiste films: het zijn orientatiepunten, bedoeld om een beetje zin te verlenen aan een verder anonieme voortgang van de tijd.
Lijstjes en lijstjes
-
Apps (niet van mijn iPhone...)
“2009 was het jaar van de Apps”, volgens WIRED, die een lezers-lijstje van de 20 meest favoriete iPhone apps opgesteld heeft. Op de lijst staan o.a. de Drop Box en Tweetie 2, maar ik moet beschaamd bekennen dat ik de overgrote meerderheid van hun favorieten niet eens ken (en ik heb momenteel meer dan 130 apps verzameld, waarvan ik er zo’n 30 standaard op mijn iPhone heb staan en er daarvan zo’n 13 geregeld gebruik: Bellen, Mail, Things, Facebook, Nu.nl, HuffPost, 1Password, Google, Agenda, Smulweb, WunderRadio, Trein en Kaarten (zo, heb ik ook een lijstje gemaakt)).
-
Bjørk, bij de Academy Awards 2001
Huffington Post heeft ook een aantal lijstjes gemaakt. Eigenlijk maakt HuffPost voortdurend lijstjes, daar zijn ze goed in. Arianna Huffington zelf maakte het lijstje van de 2009-zaken die ze wil vergeten, daarop staan dan uitspraken en gedragingen van Glenn Beck en intieme details van het leven van Tiger Woods. Een ander lijstje, samengesteld door lezers van Huffpost, is dat van de 10 meest inspirerende gebeurtenissen van het afgelopen decennium. Op 2 staat momenteel ‘het mirakel op de Hudson’, over de spectaculaire redding van een passagiersvliegtuig door piloot Sullenberger die een noodlanding op de Hudson river maakt. Een mooie lijst is de lijst van 12 Things That Became Obsolete (uit de mode) het afgelopen decennium, zoals de Handgeschreven Brief, de Krantenadvertentie, de Encyclopedie en het Telefoneren. De laatste lijst die ik noem (ze hebben er veel meer) zijn de mooiste jurken van het afgelopen decennium, met o.a. de zwanejurk van Bjørk, de inaugurele jurk van Michelle Obama en de uitdossing van Lady Gaga op de MTV awards 2009.
-
Afwijkende etenswaren
Next Nature heeft een lijstje van hun 10 meest interessante onderwerpen van het afgelopen jaar 2009 gemaakt: Favorite explorations of 2009. Zo komt daar langs op nummer 1: The comeback of the ugly fruits, over een EU regel die die het weer mogelijk maakt om lelijk groente en fruit op de kassen te leggen. Het blijkt (ik wist het niet, echt niet!) dat er een oudere EU regel was die verbood om afwijkend fruit of groente te verkopen. “Only the most perfect looking produce” mocht de supermarktschappen sieren. En op nummer 7 staat een andere favoriet van mij: Why are carrots orange? It’s political!
- De 10 meest verwachte digitale spellen van het komende jaar. Een lijstje opgesteld door Boing Boing. Een mogelijk interessant spel is Scott Pilgrim van Ubisoft, gebaseerd op de comics van Bryan Lee O’Malley, een Canadese stripschrijver.
-
De kleine T-rex
De top 10 dinosaurus- en overige fossielvondsten van 2009. Een overzicht van National Geographic News. Op nummer 7 staat de enige waar ik van gehoord had: de vondst van de ‘mini-me’ van de T-rex, de Raptorex Kriegsteini van ca 125 miljoen jaar geleden uit Binnen Mongolië.
- De beste muziek van het millenium tot dusver, volgens WIRED dan…
- De Top-40 oudejaarsconferenties, gebaseerd op de absolute kijkcijfers, volgens dagblad Trouw van dinsdag 29 december. Wim Kan staat op nummer 1, 2, 3 en 4. Nummer 1 hield hij in 1976 met als titel: “Met de doofpot over de drempel”. Op de 40ste plaats staat een zekere Arie Koomen in 2008. Die heb ik zeker gemist.
- De beste galeries van 2009, volgens het magazine Slate.
- Athenaeum boekhandel in Amsterdam heeft een lijst op gesteld van diverse lijsten die andere publicisten hebben opgesteld met Beste Boeken van 2009.
- De beste universiteiten, de academic ranking of world universities, van de wereld, opgesteld door de Chinese universiteit in Chongqing, die zelf niet op de lijst voorkomt. Geen enkele Aziatische universiteit komt overigens op deze top 10 voor: alleen de Ivy League universiteiten van de USA en de twee in Engeland: Oxford en Cambridge.
-
Lijstje van Phillip Niemeyer
Een heel fijn lijstje is opgesteld door Phillip Niemeyer, een graphic designer van NY art & design studio Double Triple en onlangs gepubliceerd in the New York Times. Hij heeft een grid gemaakt met horizontaal bovenaan de jaartallen van 2000 tot 2009 en vertikaal links een aantal thema’s, zoals Couple, Fad, Culture, Verb en Logo. Op de kruispunten van jaartal en thema staat dan een kernachtige beschrijving. De thema’s Verb en Logo doen denken aan het beroemde standaard onderwerp van Stephen Colbert: “and the Wørd is …”. Op het kruispunt van 2002 en Noun staat bijvoorbeeld Freedom fries: de belichaming van een anti-frans-sentiment (‘freedom fries’ in plaats van ‘french fries’), omdat de frog-eating-french niet enthousiast waren over de amerikaanse neiging Irak aan te vallen. En op de breuklijn van Maverick en 2003 staan de Dixie Chicks met hun beruchte uitspraak: ‘We’re ashamed the president is from Texas’. Jammer genoeg heeft dhr Niemeyer Sarah Palin niet opgenomen bij dit thema. En als laatste, bij Culture en 2009 staat Lady Gaga.
-
There Will Be Blood: "I am a sinner!"
De Aught-omatic, Slate’s interactieve lijst van de beste films van het afgelopen decennium, door hen de Aughties genoemd, oftewel de jaren nul (hoewel ze elders in hun magazine uitspreken niet te weten hoe deze periode te noemen). De aught-omatic is een lijst die afkomstig is uit een aantal andere lijsten, want Slate vraagt zich af of er een consensus is over zo’n lijst. Daartoe nemen ze andere lijsten en geven de films in volgorde punten: nummer 1 van een 50-beste-films-lijst krijgt 50 punten, nummer 2 krijgt 49, etc. Als een film in lijst A 31 punten heeft en in lijst B 20, dan krijgt hij in de Aught-omatic dus 51 punten. De film met de meeste punten staat in deze interactieve lijst dus op nummer 1. Time Out New York en Times Online in London zijn enkele van de lijsten die hun bijdrage leverden. Op maandag 29 december stond de Eternal Sunshine of the Spotless Mind van Michel Gondry op nummer 1 en There Will be Blood van Paul Thomas Anderson op nummer 2. Allebei films die het zeker verdienen. En om de waarde van deze nominering wat accent te geven ook nummer 50: ‘40-yeaur-old-virgin’. Nog interessant dat die überhaupt op de lijst kwam.
-
Boekomslag door Seth, auteur van o.a. Palooka-Ville
De 26 top culturele momenten van het afgelopen decennium, volgens het magazine Slate, een interessante en soms willekeurige opsomming, met onder andere: het gebruik van het f-woord in ‘Burn after Reading’ van de Coen brothers en het ontwerp van de boekomslag uit 2006 van The Portable Dorothy Parker.
- De NRC heeft een hele serie onderwerpen over het beste en het slechtste van 2009, op gebied van kunst, politiek, de beste foto’s, het beste artikel volgens de lezers, etc etc.
Nou ja, eigenlijk kun je wel doorgaan: elk zichzelf respecterend dagblad en magazine heeft wel van zulke lijstjes, pogingen om de tijden te duiden. Meestal niet heel erg serieus te nemen en een bron van lol, tenminste voor degenen die daar gevoel voor hebben. Denk maar aan het beroemde lijstje van Jorge Louis Borges in `De analytische taal van John Wilkins’ (1952), waarin hij het Hemels emporium van welwillende kennis, een Chinese encyclopedie, citeert:
“Op die pagina’s uit een grijs verleden staat geschreven dat de dieren zijn te onderscheiden in
- toebehorend aan de Keizer,
- gebalsemd,
- getemd,
- speenvarkens,
- zeemeerminnen,
- fabeldieren,
- zwerfhonden,
- die welke in deze classificatie zijn opgenomen,
- die welke tekeergaan als dwazen,
- ontelbare,
- die welke zijn getekend met een heel fijn kameelharen penseel,
- enz.,
- die welke net een vaas hebben gebroken,
- die welke in de verte op vliegen lijken.”
Design-lijstje
Alice Rawstorn
Één van de meer belangrijkere en serieuzere lijstjes die ik tegenkwam op de interwebben is de poging van Alice Rawsthorn, de designcritica van o.a. de International Herald Tribune en de New York Times en een voormalige directeur van het designmuseum in London, om een overzicht te geven van de ontwikkelingen op het gebied van Design in de Aughties. Op 27 december heeft zij in de New York Times een lijst gegeven van het beste design van de afgelopen 10 jaar en heeft ze bovendien geprobeerd een analyse te geven van de onderliggende culturele bewegingen die deze lijst geproduceerd heeft.
Ze verdeelt het design van het afgelopen decennium in goede en niet-zo-goede ontwikkelingen en in nog openstaande uitdagingen.
De goede ontwikkeling is een verschuiving van een elitair design, gericht op Style en bedoeld voor “the pampered minority who already owned more than they needed or wanted, although only a few of them felt guilty about it”, naar een verantwoordelijk design, gericht op Sustainability, duurzaamheid. De tsunami aan veranderingen in de afgelopen 10 jaar op gebied van wetenschap en technologie, op het gebied van de economie en zijn crisis, het gebied van de ecologie en zijn crisis en op het gebied van de politiek en zijn crisis, hebben hun sporen nagelaten op het gebied van de design. En dat was een goed ding. Haar lijstje van goede voorbeelden bevat onder meer:
-
Soutward Circle
Toepassing van design op sociale projecten, zoals het project Southward Circle van de Britse social design group Participle. Participle is een ontwerpstudio in zuid Londen, die als missie-statement heeft: nieuwe soorten openbare diensten te scheppen. In hun Soutward Circle project proberen ze met een frisse blik te kijken naar ouder worden. Soutward Circle is een club voor iedereen boven de 50: “a membership organisation that helps people take care of household tasks, forge social connections and find new directions in life. Open to all, regardless of levels of need or income, Southwark Circle is a model of how future services might look across Britain.”
- Toepassing van Industrial Design zoals dat van het Amerikaanse bureau IDEO
- Verbijsterend sterke producten met een uitgekiend User Interface Software, zoals de iPhone, de iPod en de Wii.
-
De poldersofa van Hella Jongerius
Humanisering van de massaproducties door productontwerpers als de Nederlandse Hella Jongerius en de Duitse Konstantin Grcic
- Hetzelfde doen op hun gebied grafisch ontwerpers als M/M in Paris, Graphic Thought Facility in London, norm in Zurich and Stefan Sagmeister in New York
- En als laatste noemt zij de succesvolle pogingen van de infographic designers, bijvoorbeeld de amerikaanse software ontwerpers Ben Fry and Casey Reas om de enorme hoeveelheden data die de statistiek produceert voor ons mensen begrijpelijk te visualiseren.
De niet-zo-goede ontwikkeling is in feite terugval in het Style- en ontwerp-voor-de-elite-design dat volgens haar de tweede helft van de twintigste eeuw typeerde. Zij noemt deze ontwikkeling in de Aughties, het Design-Art fenomeen: het produceren van beperkte edities van dure (en vaak onpraktische) ontwerpen voor de mensen met een diepe beurs. Design met artistieke kwaliteiten, design dus dat dicht tegen kunst aanzat. Deze ontwikkeling bleek overigens ook twee positieve effecten te hebben: ten eerste konden sommige ontwerpers dit gebruiken als opstartpunt voor hun carriere, zoals de Nederlander Maarten Baas en ten tweede stimuleerde deze ontwikkeling de discussie over de kritische kwaliteiten van design, een discussie die door kon gaan ook toen de economische crisis de design-art bijna liet verdwijnen van de boodschappenlijstjes der winkelende massa’s.
En ten slotte eindigt ze met een aantal uitdagingen aan het design die in het eerste decennium van deze eeuw niet voldoende opgepakt werden:
- Design moet nog veel meer duurzamer worden
- Design moet nog veel meer doen aan het feit dat er nog steeds 90 procent van de mensen op aarde niet beschikken over de basisvoorzieningen om te leven.
Het 1 laptop per child project is al een goed en ambitieus, begin, maar het is nog maar een begin. En hetzelfde valt te zeggen over Cradle to Cradle design, hoewel mevrouw Rawstorn dit niet noemt. In de titel van haar artikel, Trying to be responsible and cutting edge, too, geeft ze in feite al een naam voor de ambities die ze aan Design mee wil geven.
Bescheiden kritiek
Eigenlijk ben ik het hartgrondig eens met de teneur van haar artikel. Design dient in principe dienend te zijn aan de humanisering van de mensheid, het is een voortzetting van het Verlichtingsproject, gecombineerd met de kritiek op de intellectuele eenzijdigheid van deze culturele beweging. Maar hier ligt ook tegelijk mijn bescheiden kritiek op mevrouw Rawstorn: ze legt niet uit (of heeft daar binnen de beperkte grenzen van de New York Times geen ruimte voor) waarom Design deze humaniseringsopdracht heeft, en wat überhaupt de grenzen van deze opdracht zouden zijn. In het bovenstaande heb ik als doel van de scheppingsmythen genoemd: het maken van een bewoonbare aarde met herkenbare oriëntatiepunten, zodat we de weg naar huis terug kunnen vinden. In feite is dat de opdracht aan de hele mensheid. Wat maakt dat Design daar beter geschikt voor is, of dat Design daar bij uitstek geschikt voor zou zijn?
Design houdt zich bezig met vormgeving van cultuur, dienstbaar aan de mensheid. Vormgeving en dienstbaarheid. Dat zijn de twee funderende componenten van uiteenlopende richtingen als Modevormgeving, Communicatie vormgeving, Productontwerpen en Interieurarchitectuur. Om dit uit te oefenen is creativiteit nodig. En dat is hierboven, bij de scheppingsmythen, gedefinieerd als “ordenen, scheiden van boven en onder, links en rechts, water en land, licht en donker, allemaal met als doel een bewoonbare aarde met herkenbare oriëntatiepunten”.
Conclusie
De lijst van mevrouw Rawstorn is een serieuze poging tot duiding van onze tijd en tot het formuleren van onze opdracht voor de komende tijd. Het is nog niet voldoende en, waarschijnlijk vanwege de te korte tijd die ze bestrijkt, de eerste 10 jaar van onze eeuw, nog niet diepgravend genoeg om voldoende energie te geven aan Design als een maatschappij-vernieuwende kracht. Maar ze wijst wel in de goede richting.
Een belangrijke aanvulling op de uitdagingen die ze voor Design voorziet, is de verantwoordelijkheid die ontwerpers hebben voor de communicatie krachten die ons ontsloten zijn in het tijdperk van het internet. De Koningin der Nederlanden klaagt er in haar Kersttoespraak over dat de digitale middelen de mensen een schijn-toegang tot elkaar geven en een echte communicatie en conversatie uit de weg gaan. Ik vermoed dat zij teveel gefixeerd is op de aanslag die op haar leven, en dat van haar familie, gepleegd is op afgelopen Koninginnedag door Karst T, een persoon die er inderdaad waarschijnlijk een verwrongen beeld van de werkelijkheid op na hield vanachter zijn computer. Dit is een uitzondering, want er zijn erg veel voorbeelden te vinden van echte communicatie en echte emotie-uitwisseling middels de hedendaagse technieken. Maar hier wordt wel de opgave van de hedendaagse communication designer zichtbaar: de iPhone is superieur voor wat betreft het bedieningsgemak, maar het is nog maar een eerste stap naar nog betere intuitieve communicatietechnieken. Mensen kunnen erg eenzaam zijn, autisme-achtig onvermogen om emotie in andere mensen te interpreteren komt veel te veel voor. Nationalistische, wereldbeschouwelijke en religieuze vooroordelen maken mensen blind voor inzichten van de andere kant van de grens. Hier is veel werk te doen en liggen grote emotionele beloningen te wachten voor degenen die dit oppakken:
een blijvend bewoonbare aarde.
]]>
OOGST, striptijdschrift van Comic Design, nr 1
(toespraak gehouden op vrijdag 4 december in het Heinzmuseum in Amsterdam, ter gelegenheid van het eerste nummer van Oogst)
Fokke en Sukke citeren Asterix
Fokke en Sukke citeren een bekend stripverhaal, bekend in ieder geval bij de vijftigplussers onder ons, als ze melden dat ze als kind in een ketel met viagra gevallen zijn en sindsdien permanent met een ferme jongeheer rondlopen.
Volgens postmoderne filosofen als Umberto Eco verwijzen kunstvormen als literatuur en beeldende kunst voortdurend en uitsluitend naar andere kunstvormen. Dus bevind ik me in goed gezelschap als ook ik citeer uit hetzelfde stripverhaal als Fokke en Sukke en kan melden dat er op ons vele eeuwen neerkijken. Niet 20 eeuwen, zoals Panoramix tegen Obelix zei, of 40 eeuwen, zoals Napoleon tegen zijn soldaten, maar tenminste 50 eeuwen kijken vanaf de toppen van de geletterdheid op ons neer.
Hierogliefen
In het eerste schrift namelijk, in bijvoorbeeld het Tweestromenland, maar ook elders in de wereld, zoals in het Egyptische Hierogliefenschrif, is beeldende kunst en literatuur nog onvermengd aanwezig. De latere arbeidsverdeling tussen schrijvers en tekenaars is hier nog niet begonnen. Zoals we geleerd hebben in de economielessen op school is arbeidsverdeling hetzij een symptoom hetzij een oorzaak van de onweerstaanbare vooruitgang van de cultuur. Alle latere pogingen van illustratoren om te schrijven en schrijvers om hun handschriften te verluchten, lijken in dit licht dus regressies, pogingen om weer terug te keren tot dat paradijs, die gelukkige moederschoot, toen alles nog heel was en onbedorven en de mens zich naar believen kon wijden aan tekenen en schrijven en jagen en vrijen (een citaat van Karl Marx, de laatste twee bezigheden, niet de eerste twee).
Genesis, door Robbert Crumb
Regressie is op zich geen slechte reden om iets te doen, maar het is niet volwassen. Adam en Eva zijn juist om volwassen te worden uit het paradijs gegooid: groei op, zei de Schepper nog tegen hen.
Het stripverhaal heeft, in ieder geval in ons land, heel lang behoord tot het paradijs van de kinderwereld en niet tot een volwassen kunstvorm. Een berucht citaat komt bijvoorbeeld uit 1948, waarin de minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen het volgende zegt over de zogenaamde beeldromans: “Deze boekjes, die een samenhangende reeks tekeningen met een begeleidende tekst bevatten, zijn over het algemeen van sensationeel karakter zonder enige andere waarde.” En er werd over het vergif in de beeldromans gesproken, dat bezig is te druppelen in onze jeugd.
Comic Design als onderdeel van Media and Graphic Design van ArtEZ in Zwolle
Dat beeld ziet er nu anders uit. Ik durf nog niet te stellen dat het maken van beeldverhalen, van strips en graphic novels een volwassen kunstvorm is in Nederland, maar het begint wel te komen. En om het heel eerlijk te zeggen, de oprichting van de afstudeerrichting Comic Design bij ArtEZ in Zwolle is hoe belangrijk ook, zeker niet de eerste stap in de richting van een kentering op dit vlak. Het is beter om deze oprichting te zien als een symptoom van de kentering naar een volwassen kunstrichting, 1 van de kunststromingen met een eigen muze, hoewel ik een beetje de tel kwijt ben van het aantal muzen dat we op het ogenblik hebben. De aanbieding van het allereerste nummer van Oogst in een museion gewijd aan een beeldverhaal, is dus passend. Een museion, een huis der muzen: het besef dat zoiets als een museum heel oude wortels heeft, doet je weer stil staan bij al die eeuwen die met ons meekijken.
Prehistorische handafdruk
In een aflevering van de serie Mad Men komt een scène voor waarin Paul aan Don Draper vertelt over zijn hobby: het fotograferen van handafdrukken op bewasemde ramen. Deze handafdrukken deden hem herinneren aan de afdrukken van handen in de grotten van Altamira en Lascaux. Draper was te dronken om meteen te begrijpen wat er interessant is aan zulke afdrukken, dus Paul legt hem uit dat deze Paleolithische handen, 15.000 jaar oud, op hem overkwamen als pogingen van de vroege mensen om contact te maken met ons, een poging tot communicatie over de afgrond van de tijd heen.
Zonder lezers, zonder een publiek dat de handafdruk, de poging tot communicatie, kan zien, is het kunstwerk van geen enkele waarde. Ook Nietzsches’ Zarathustra zegt tegen de zon, dat hij ten diepste alleen nuttig is omdat er toeschouwers zijn.
“Op een ochtend stond hij met het morgenrood op, trad de zon tegemoet en sprak haar aldus toe: ‘O groot gesternte! Wat zou jou geluk zijn als je hen niet had voor wie jij straalt!’”
De overtreffende trap van OOG
Communicatie bestaat omdat er schrijvers en tekenaars, maar ook omdat er lezers zijn. Het lezersaantal in Nederland lijkt te groeien. Schrijvers en tekenaars zijn tot nu toe niet voldoende, wat bijvoorbeeld duidelijk te zien is aan het gegeven dat de overgrote meerderheid van de Nederlandstalige strips in feite vertaald zijn uit het buitenland. En hier gaan we van ArtEZ wat aan doen.
De afstudeerrichting Comic Design van ArtEZ te Zwolle toont met trots de eerste OOGST van nieuwe striptekenaars.
Oogst in de Stentor
Moge Comic Design groeien en bloeien, en telkens weer een rijke oogst binnenhalen, rijkdom die de winterkou vergeet en ons verwarmt aan prachtige tekeningen, absurde verhalen en vooral aan de beloften die er in verborgen zitten.
]]>Uit deze twee eerdere ontmoetingen was mij een bepaald beeld bijgebleven: Spectaculair circus met water en vuur in het Stedelijk en, onverwacht, een hoge mate van religiositeit in Heilig Vuur.
In De Pont werd dit beeld weer aangetast: het was lang niet zo’n spectaculair circus als ik mij van het Stedelijk Museum herinner: geen vuur en hoewel er wel op grote schaal met water gewerkt werd, waren alle werken zeer intiem: nergens grote geprojecteerde werken. Allemaal kloosterachtige cellen met daarin 1 werk, zodat je bijna ongemerkt verleid werd tot meditatie. Bij een van die cellen, waarin het mooie verstilde “Catherine’s room” werd getoond op 5 kleine schermen, stoorde ik me bijvoorbeeld enorm aan de binnenkomst van een groepje jongeren onder leiding van een gids. Nadat ze wat beschroomd binnen waren gaan staan, schraapte de gids zijn keel en verontschuldigde zich zachtjes bij de rest van het publiek, dat hij nu wat ging uitleggen. Ik verliet woedend de cel en realiseerde me later dat ik zo’n rondleiding bij een gewone expositie veel minder een probleem vond. Deze inbreuk op mijn rust maakte me bewust van het meditatieve karakter van het werk. Of in ieder geval van deze opstelling van zijn werk.
The Greeting, 1995
Door deze opstelling, die op zijn minst het meditatieve aspect van Bill Viola’s werk beklemtoonde, kwam de ervaring met Heilig Vuur, in de Nieuwe Kerk in Amsterdam sterk bovendrijven. Het werk “The Greeting” uit 1995 dat daar getoond werd, was ook in Tilburg te zien: een ontmoeting tussen zwangere vrouwen van 45 seconden vertraagd weergegeven in meer dan 10 minuten. Mooie aardkleuren: rood, bruin, geel, mooie zwangere vrouwen (een vrouw is sowieso mooi en een zwangere vrouw al helemaal). De opstelling van dit werk in de expo Heilig Vuur stimuleert net als de kloosterachtige opstelling in de Pont een religieuze interpretatie van Viola’s werk.
De ontmoeting, Pontormo
“The Greeting” is geïnspireerd op het schilderij De ontmoeting van Pontormo (ca 1528) tussen de zwangere Maria en haar zwangere nicht Elisabeth. De laatste zal spoedig Johannes de Doper, de Voorloper, baren, en de eerste, Maria, is de latere moeder van de Verlosser, in Oosterse en Westers kerken vaak zelfs aangeduid met Theotokos, Moeder Gods. Het schilderij waarop het werk gebaseerd is, is dus religieus. Heeft in ieder geval een bijbels onderwerp. Het werk van Viola krijgt door onderwerp, door citering van het religieuze schilderij en door de plaatsing in Nieuwe Kerk en in de kloostercel van de Pont ook dezelfde religieuze lading. Tenminste, dat was mijn veronderstelling toen ik naar Tilburg trok.
Naast dit werk waren er nog 13 andere werken te ervaren, veel er van met mensen als onderwerp en vaak gecombineerd met water. Van deze waren er een aantal die er qua beeldende kracht uitsprongen. Sommige door de enorme theatraliteit en sommige door een heel verfijnd beeldprogramma. Van de eerste soort kan ik noemen “The Lovers” uit 2005, een werk waarin twee mensen tegenover elkaar staan, ze kijken elkaar net niet aan, misschien proberen ze elkaar wel te ontkennen. Plotseling komt er een enorme waterstroom, alsof er een sluis opengegooid wordt, van links op de mensen toe. Deze mensen kunnen niets anders dan elkaar vastgrijpen, druipnat, verbijsterd, weerstand biedend aan het watergeweld. De hele scène is vertraagd weergegeven. Tegen het einde neemt de watervloed af en de twee kijken elkaar aan, zich afvragend wat er gebeurd is.
Observance, 2002
In een ander werk, “Observance” uit 2002, minder spectaculair en theatraal als “The Lovers”, maar zeker zo intens, zien we een rij mensen langzaam, iets vertraagd, op ons afkomen. Voor ons staand zien ze iets, een dode? een monument? dat hun doet verschrikken. Ze slaan de handen voor de mond, sommigen krijgen tranen in de ogen, anderen houden zich sterk, maar iedereen schrikt. Net als bij het vorige waterbeeld ligt de fascinatie niet bij de gebeurtenis, de waterstraal of de opgebaarde dode, maar bij de relaties tussen de mensen. Elke keer als iemand naar voren komt en schrikt, gebeurt er ook iets tussen de mensen in de rij onderling: ze raken elkaar aan, ze kijken aandachtig naar elkaars ogen, ze houden elkaars handen vast. Ik merkte bij mijzelf, net als bij de andere bezoekers, een grote fascinatie voor de emotie op hun gezichten. Een fascinatie die bijna gluurderig is.
In deze werken draait het dus, in ieder geval in mijn beleving, om de intensivering van de relaties tussen de mensen, bewerkstelligd door natuurgeweld of ontzetting. Of door de zwangerschap in “The Greeting”. Tot nu toe gebruikt Viola de vorm van de religieuze taal, maar draait het hem in deze werken wezenlijk om de intermenselijke relaties.
Study for Emergence, 2002
Een ander werk, “Study for Emergence” uit 2002, lijkt echter wel fundamenteel om religie te draaien. Op het eerste gezicht in ieder geval: Twee vrouwen die wenen bij een graf, waaruit naar verloop van tijd de overledene op komt rijzen. Dood en opstanding, verdriet en troost, graf en water (oervloed, zondvloed, rode zee, doop…): hoe kun je het christelijker en dus religieuzer krijgen?
Opstanding
Mijn eerste associatie was met het schilderij van Piero della Francesca, Opstanding, uit ca 1460, waar Christus lijkbleek maar als overwinnaar uit het graf stapt. Daar waren overigens geen vrouwen bij, op dat schilderij, maar in de opstandingsverhalen van de Evangelieën waren ze wel: zijn moeder en zijn vriendinnen en volgelingen.
Hier in “Study for Emergence” lijkt deze setting gebruikt te zijn: het graf en twee vrouwen, de moeder en de vriendin of de zuster. En het verdriet, dat in dit geval de rouwenden niet verenigt, maar juist scheidt.
Na verloop van enige tijd begint er water over de rand van het graf te stromen en komt er een hoofd te voorschijn. De rouwenden beginnen te merken dat er iets gebeurt en ze komen overeind. De overledene komt recht overeind en de vriendin / zuster kust de hand, terwijl de moeder in ontzetting toekijkt.
De vrouwen pakken het verzwakte (?) lichaam op en tillen het op de grond, voor het graf. De moeder houdt het hoofd op haar schoot en de vriendin / zuster bedekt het naakte lichaam met een doek dat ze in haar tas had. Een duidelijke verwijzing naar de opstandingsverhalen waar de vrouwen op de eerste dag van de week, ’s morgens vroeg, met balsemstoffen gewikkeld in doeken naar de overleden Heer gingen.
In de laatste scène, die niet op de afbeelding hiernaast staat, pakt de jonge vrouw de hand van de overledene en drukt die op haar hoofd, terwijl ze zich op zijn buik neervlijt. De oudere vrouw legt haar handen, in een zegening bijna, op de twee handen van jongen en meisje.
Is dit nou religie? Net als bij de andere werken van deze fascinerende tentoonstelling gebruikt Viola in ieder geval de taal van de religie. Maar net als bij “Observance” en “The Lovers” gaat het hem hier niet om een christelijke of religieuze boodschap. Het gaat hem ook hier om de relatie tussen de rouwenden. In dit geval brengt het bijna mechanisch omhoogkomen van hun geliefde overledene hen bij elkaar, in de laatste (niet afgebeelde) scène. De overledene blijft immers dood, er is geen opstanding.
Maar als ik verder hierover nadenk is er wel degelijk verandering: mensen komen nader tot elkaar:
“Bij het kruis van Jezus stonden zijn moeder met haar zuster, Maria, de vrouw van Klopas en Maria uit Magdala. Toen Jezus zijn moeder zag staan, en bij haar de leerling van wie hij veel hield, zei hij tegen zijn moeder: ‘dat is uw zoon’, en daarna tegen de leerling: ‘dat is je moeder’. Vanaf dat moment nam die leerling haar bij zich in huis.” (Johannes, 19: 25-26)
En dit is dus ook opstanding, ook al is er geen leven in het lichaam.
Misschien probeert Viola op zijn eigen manier wel hetzelfde te doen als Vincent van Gogh, die een boer schildert, al zaaiend op de akker, met een grote zon achter diens hoofd een schilderij van een aards tafereel, maar tegelijk over de Zaaier (de Messias) met aureool.
]]>
Bedevaartsrituelen in Dordrecht
Het Hof in Dordrecht, vrijdagmiddag 4 september, iets na vieren. Een spiegelende kubus van 4×4x4 meter. Er om heen mensen in witte doeken in processie. Tromgeroffel.
Aziz Bekkaoui, de modeontwerper en kunstenaar die in 2007 het project Lonsdale Burkas heeft gemaakt (Burka en Lonsdale zijn in de ogen van Aziz twee ’extremistische uniformen’), heeft weer in een botsing van culturen zijn inspiratie gezocht. In het centrum van de Calvinistische biblebelt, Dordrecht, heeft hij een bedevaartskubus opgericht.
calvinisten en niet-calvinisten
In Dordrecht notabene. Waar de Statenvertaling is opgericht en waar de Dordtse Leerregels, artikelen tegen de veel te rekkelijke Remonstranten, geschreven zijn. In het hart van 17e eeuws Nederland, dat de leer van Calvijn goed kon gebruiken als wapen in de strijd tegen de onrechtvaardige koning in het verre Spanje. Een Nederland dat gaandeweg ontdekte dat de sobere, intellectuele waarden van het Calvinisme ook paste bij een gemoedstoestand die dijken bouwde en polders aanlegde: strak, berekenbaar, onder een heldere stralende hemel.
En in dit Nederland en deze stad Dordrecht, richt een nakomeling van de Moren, iemand uit een duidelijk islamitische cultuur, een bedevaartskristal op dat allerlei connotaties van hèt bedevaartsoort der moslims heeft, een Ka’aba, maar dan spiegelend.
De Ka'aba in Mekka
Ook de witte kleren der genodigden en het lopen om de kubus zijn verwijzingen naar een ritueel dat meer in Mekka dan in Dordrecht past. Geen wonder dat kerkgenootschappen der goede stad bezwaren hadden tegen dit kunstwerk. Volgens Dordrecht.net had koster G. de Boon van de gereformeerde bondskerk, de Augustijnenkerk die pal aan het Hof staat, bezwaar gemaakt tegen de plaatsing. Hij vindt het aanstootgevend, dat een kunstzinnig symbool uit de Islam, dat lijkt op de Kaabä in Mekka, in het Calvijnjaar in Dordt wordt onthuld.
Uw auteur als toerist & pelgrim
De site van het Reformatorisch Dagblad vermeldt dat De Boon het provocerend vindt dat het kunstwerk wordt geplaatst vlak bij de locatie waar in 1618 en 1619 de Synode van Dordrecht werd gehouden. Bovendien hekelt hij het feit dat dit gebeurt in het Calvijnjaar. „Calvijn en Mekka hebben helemaal niets met elkaar.”
Gerrit Willems, directeur van het Centrum Beeldende Kunst Dordrecht vindt het bezwaar van de Gereformeerde Bonds Koster niet relevant: „Er wordt een religieus statement van het kunstwerk gemaakt, maar zo is het helemaal niet bedoeld. De kunstenaar wil benadrukken dat waarden als soberheid, zelfreflectie, hard werken en zorgzaamheid niet exclusief voor het calvinisme zijn, maar ook in andere religies, zoals de islam, worden gevonden.”
En ook woordvoerder Ronald van Dijk van de gemeente Dordrecht verwacht geen onrust vanwege het kunstwerk. Volgens dagblad Trouw: „Het kunstwerk overschrijdt niet de grenzen van religieuze uitingen en wij ervaren het als niet kwetsend. Verschillende vrijwilligers doen mee aan het project en zijn enthousiast. Het moet een feest voor de stad worden waar we mensen juist met elkaar in gesprek gaan. De enkele klachten die wij binnen kregen waren niet zo ernstig.” En bovendien meldt hij fijntjes: „Het Hof, dat is een katholiek plein; de nationale synode uit de 16de eeuw was 600 meter verderop.”
Aziz Bekkaoui
En wat zegt Aziz er zelf van? Trouw: De Nederlands-Marokkaanse ontwerper meent dat niet alleen Nederlanders een calvinistisch arbeidsethos hebben; ook anderen werken hard en zijn sober. „In het Mekka van Calvijn vat ik die mentaliteit, die je ook bij stoïcijnen en boeddhisten vindt, samen. Mijn ’Mekka’ moet een centrale plaats worden voor calvinisten.” en: „Ik weet dat calvinisten niet zomaar kiezen voor een bedevaart, dat is meer iets katholieks, of islamitisch. Toch hoop ik dat hier een soort saamhorigheid ontstaan, waarbij iedereen zegt: ’Ik ben trots, ik ben Hollander, ik ben calvinist’. Ja, ik ben in zekere zin ook een calvinist: ik werk keihard.”
De bedevaartskubus in het Hof te Dordrecht
Het interessante van kunst is, dat het kan spelen met de werkelijkheid, met alternatieven voor de werkelijkheid. Het centrum van Calvinistisch Nederland te verrassen met een bedevaartsoptocht in Islamitische stijl, met witte gewaden, Marrokaans getrommel, rondom een grote kubus, waarin de deelnemers en de Hollandse luchten gespiegeld worden, kan gezien worden als een provocatie. En laten we wel wezen, andersom had Calvijn niet veel op met de Moslims. Net zo als veel van zijn volgelingen. Maar deze ceremonie van Aziz voelde vreedzaam aan en had meer weg van een hippiebijeenkomst (zonder hashdampen, dat wel) dan van een fundamentalistische secte. Dingen kunnen veranderen. De Moren waren heidenen totdat ze christelijk werden. Daarna werden ze moslim. Het is mogelijk om hun nazaat te beschuldigen van islamisering in Calvinistisch hartland. Maar het is prettiger om hem te zien als kunstenaar die een spel speelt met alternatieve werelden, die dingen op hun kop zet. Ook al is zijn definitie van calvinisme als ‘hard werken en soberheid’ veel te smal naar mijn smaak.
]]>
Johnny Depp als John Dillinger
Een vriend wees me erop dat de Volkskrant deze film aanprees met 4 sterren en omdat we zaterdagavond niets te doen hadden gingen we naar de bioscoop.
Christian Bale
De verhaallijn is snel verteld: charismatische bankovervaller (John Dillinger, gespeeld door Johnny Depp) wil steeds meer, denkt onsterfelijk en onkwetsbaar te zijn, maar wordt uiteindelijk in het nauw gebracht en gedood door een steeds meer gefrustreerde en aggressiever FBI (met als hoofdagent Melvin Purvis, gespeeld door Christian Bale). En, oh ja, het meisje van Dillinger wordt gespeeld door mevrouw Cotilard, bekend van haar mooie rol als Edith Piaf.
Marion Cotillard
Maar hier houd mijn begrip op. Ik begrijp niet waarom deze film gemaakt is. Verspilling van tijd van maker, spelers en kijkers. De film is geen aanrader en zeker geen 4 sterren waard. Ik betrapte me voortdurend erop dat ik probeerde te begrijpen wat de regisseur eigenlijk bedoeld heeft. En dat is geen goed teken. Normaal zou ik meegesleept moeten worden met de film die pas achteraf geanalyseerd gaat worden, in de kroeg, met vrienden.
De jeuk begon al bij de openingsscènes, die met een handkamera geschoten zijn: slordige beelden, schokkerig. En als de regisseur zal aanvoeren dat dit het realisme van het onderwerp moet versterken, dan begrijp ik absoluut niet waarom er geregeld een muziekje (veelal van Billy Holliday) onder de beelden geplaatst wordt: temidden van bankovervallen en achtervolgingsscènes In Real Life horen we ook geen fraai muziekje.
Dezelfde slordigheid die in de bewegende beelden te zien was, sijpelde ook door in de behandeling van de karakters. De nevenkarakters naas de drie hoofdpersonen, zoals Baby Face Nelson en Alvin Karpis, kwamen in flarden langswaaien en verdwenen weer. Pas achteraf in het lezen van de synopsis werd me hun rol duidelijk.
En tenslotte ergerde ik me aan de psychologie van de film. Hoewel het duidelijk was, dat Dillinger zichzelf als de uitverkorene der goden zag en dus onsterfelijk en onkwetsbaar en aantrekkelijk, werd nergens duidelijk hoe hij de tegenslagen tegen het einde verwerkte. Ook de binnenwereld van de FBI agent werd niet uitgewerkt. De enige die een beetje intrigerend werkte was de vriendin. Maar zij was alleen interessant omdat je vermoedt dat er zich in haar een conflict (nou ja, een conflictje) afspeelde: wat moet ze nou aan met die aantrekkelijke man, die tegelijk een bankovervaller is?
Niemand in de film heeft ook maar een begin van een probleem met de bloeddorstigheid, de moorden, de amoraliteit van zowel de bandieten als de FBI. Het enige bezwaar komt op het moment dat de vriendin van Dillinger ruw wordt aangepakt, volgens een script, overigens, dat geschreven zou kunnen zijn door Donald Rumsfeld, secretary of Defense van de USA en verdediger van de War on Terrorism met alle middelen.
Niet gaan, is mijn advies. Drink een biertje met een vriend, bel met je oude moeder, blader weer eens in de Isabelle reeks van Tardi. Allemaal beter dan dit.
]]>hun schoorstenen laten golven ontsnappen waarop schepen varen.
Ketelhuisje, Frank Bolink (1943) en Gerard Koopman (1938), foto Erik Woudstra