De laatste statistieken van Tweepguide over WilhelmW, twitteraars in ruste
Het heeft even moeite gekost, maar nu ben ik van Twitter af (twee acounts, waarvan eentje met bijna 1000 posts), van Myspace en van Hyves. Vooral het verwijderen van de laatste was een beetje ingewikkeld, maar dankzij hulp op de interwebben is me ook dat gelukt.
Laatste bericht van Hyves
Nu heb ik alleen nog maar LinkedIn voor de zakelijke contacten en Facebook voor het sociale geklets. En misschien moet ik ook van LinkedIn af. Ik broed daar nog op.
]]>
En als je zonder zelfbeheersing, verleid als het ware door een wit konijn dat verdwijnt door een gat in de grond, achter een feitje aan rent, ben je voor je het weet een uur of twee verder. Het enige dat je gedaan hebt is springen van ijsschots naar ijsschots, van interessant gegeven via een roddel naar een ander feitje, stuurloos, oeverloos, zoals gezegd als een kalf in het voorjaar, of als de verbanden in een droom, begrijpelijk tijdens het dromen, maar onbegrijpelijk bij het ontwaken.
Onlangs ben ik zo eens verdwaald en ben ik terecht gekomen bij een aantal bizarre sites. De aanleiding was een artikel in, ik meen de New York Times, over Wall Street bankiers die zich de spanningen van het lijf probeerden te houden door Fight Club achtige sessies te houden. De ironie van dat gegeven, de verbinding van de ideëen van Fight Club als sterke aanklacht tegen het consumentisme en Wall Street Bankiers als het ultieme symbool van de Westerse kapitalist, was intrigerend genoeg voor me om het artikel te lezen en zo begon een dwaaltocht op de interwebben die me uiteindelijk bij de Jezus van dit artikel terecht liet komen.
Wat bleek namelijk, dat er een aantal bankiers in Manhattan woonde die een sportschool bij hun appartement hadden aangebouwd (of gewoon een tweede appartement verbouwd hadden tot fight club). De klaarblijkelijke spanningen van hun werk, het verliezen van een paar miljoen dollar in de dagelijkse beurspraktijk, of het niet krijgen van een bonus wegens malprestatie, hadden een uitlaatklep nodig, aldus het artikel. En die uitlaatklep werd gevonden in gevechten totdat de tegenstander om genade smeekt.
Nader onderzoek wees uit dat dit soort gevechten bekend staat onder Mixed Martial Arts (MMA): nauwelijks regels en verschillende vechtsporten door en tegen elkaar. Nu zijn de bankiers natuurlijk geen professional in dit soort sporten, al zijn ze uiterst bedreven in het vechten op de beursvloer. Maar van de bankiers en de Fight Club was ik bij de MMA gekomen (waarvan ik het bestaan niet wist) en plotseling dook er op mijn dwaaltocht een christelijke groep MMA’ers op. Nieuwsgierig geworden door nog een paradox (was Jezus niet de vleesgeworden liefde?) kwam ik terecht bij de website Jesus didn’t Tap.
Jesus didn't tap op het kruis van de vechter
Ietwat verbijsterd dwaalde ik door deze voor mij nieuwe subcultuur: een predikant die zich ‘de gezalfde vechter’ (anointed fighter) noemt, citaten waarmee de zachtmoedige Jezus, de kindervriend uit mijn jeugd, bekleed werd met martiale trekken:
“When Jesus stepped inside the cage of life to take on the cross, human legs did not kicked his out from under him. It was not human hands that broke his arm during the arm bar of adversity. It was not a human fist that knocked him to the mat for our sins. It was not a human that kept him inside the triangle choke of suffering. It was not the fighter’s sent by Satan to tap him out that beat him.”
En de website heeft natuurlijk een winkel voor kleding, waar je onder andere sportbroeken kunt kopen met daarop een stuk leer genaaid (aan voor- en achterkant van het kruis!) met een afbeelding van hun logo: Jesus didn’t tap erop. Dit leer is overigens onmisbaar, vanwege een mogelijke trap in het kruis, er zijn immers nauwelijks regels. Ook tattoos met het logo erop zijn op de foto’s van de site veelvuldig te vinden.
Jezus de kindervrind
Mijn relatieve onbekendheid met de engelse taal bracht me in het begin in verwarring over de titel: to tap, dat betekende toch ‘klappen geven’? Maar uiteindelijk bleek het, het genadesignaal te zijn, het klappen op de grond waardoor je je tegenstander duidelijk maakt dat je het gevecht opgeeft. De titel ‘Jesus didn’t tap’ betekent dus ‘Jezus gaf niet op’. En deze, voor mij onbekende kant van Jezus, werd nadrukkelijk verbeeld op diverse kledingstukken, zoals deze, waarop een gespierde Christus, met aureool en al op een onderliggende Satan inbeukt. De morele boodschap, dat het gaat om het verslaan van de zonde, 7 dagen per week, is hier duidelijk ondergeschikt aan het gevecht.
Hierbij aangekomen in deze droom-achtige dwaaltocht op het interweb, ben ik er mee gestopt, maar de ambivalenties bleven me de volgende dagen achtervolgen. En niet zozeer die tussen Fight Club en bankiers, want de ambivalentie van het hebben van bezit en het bezeten worden door datzelfde bezit is ons allen bekend. Maar de ambivalentie tussen de zachtmoedige Jezus (‘die op het zachte gras de mensen liefhad en genas’, aldus een waarschijnlijk slecht geciteerd kerklied) en de vechtersbaas van deze sub-cultuur, kon ik gewoon niet plaatsen. Bizar, was alles wat er bij mij overbleef.
Isabelle Adjani als Margarita, foto van Jean Daniel Lorieux, te vinden op de hiernaast geciteerde website
Pas toen ik afgelopen week ‘De meester en Margarita‘ van Boelgakow herlezen had, viel er bij mij in ieder geval een deel van het kwartje. In dit fenomenale werk, dat beter wordt naarmate je het vaker leest, draait het om de komst van de Satan naar het Moskou van Jozef Stalin. Een hilarisch gebeuren, dat de bestaande orde behoorlijk op de kop zet, maar dat tegelijk een metafoor is voor het totalitaire regime van dat moment. De Satan is trouwens in het boek niet zo zwartwit afgebeeld als op het bovenstaande t-shirt, iets wat bijvoorbeeld goed af te lezen is aan het motto van het boek, afkomstig van Goethes Faust:
“Maar goed, wie zijt ge dan? Deel van die kracht en sterkte die steeds het kwade wil en steeds ten goede werkt.”
Hoe dan ook, er komt een subplot in het boek voor, de beschrijving van de berechting van Jezus door Pilatus (“de zoon van de koning-sterrenwichelaar, de wrede vijfde procurator van Judea, de ridder Pontius Pilatus”) . Pilatus veroordeelt de ‘filosoof’ uit Nazareth, want Jezus’ bestaan is een opstand tegen de almacht in Rome (een verwijzing natuurlijk naar Stalin). Maar ondanks deze veroordeling, blijven de gesprekken tussen de procurator en de filosoof door zijn dromen spoken. Een bepaalde droom gaat alsvolgt:
“Zijn bed stond in het halfduister, tegen de maan afgeschermd door een zuil, maar van de traptreden naar het bed liep een strook maanlicht. En nauwelijks had de procurator de band met de hem omringende werkelijkheid verloren, of hij zette zich in beweging langs deze lichtende weg omhoog, rechtstreeks naar de maan. Hij lachte helemaal van geluk in zijn slaap, zo weergaloos mooi kwam hem alles voor op deze doorschijnende blauwe weg. Hij wandelde in gezelschap van Banga (zijn hond) en naast hem liep de zwervende filosoof. Ze discussieerden over een uitermate gecomplicerd en belangrijk probleem, zonder dat de een de ander wist te overtuigen. Op geen enkel punt konden zij elkaar vinden en dat maakte hun dispuut juist zo boeiend en eindeloos. Het spreekt vanzelf dat de terechtstelling van die dag op misverstand berustte, want daar liep immers de filosoof die een zo blatante ongerijmdheid had uitgedacht als zouden alle mensen goed zijn. En natuurlijk was alleen al de gedacht dat men zo’n man zou terechtstellen te gruwelijk voor woorden. De terechtstelling had niet plaatsgevonden! Geen sprake van! Dat was nu precies wat de tocht omhoog over de maantrap zo heerlijk maakte.
Er was vrije tijd naar believen, pas tegen de avond zou het onweer losbreken en lafheid was ongetwijfeld een van de ergste ondeugden. Zo sprak Jesjoea Ha-Notsri. Nee, filosoof, ik moet je tegenspreken: Het is de allerergste!”
Hier in dit citaat (uit de prachtige uitgave van G.A. van Oorschot uit 1997, typografie van Gerrit Noordzij, vertaald door Marko Fondse en Aai Prins, pagina 346 en 347) kom je dezelfde ambivalentie tegen als in de site ‘Jesus didn’t tap’: Enerzijds een Jezus die verklaart dat alle mensen goed zijn (een ‘blatante ongerijmdheid’) en anderzijds toch een ondeugd, ja de allerergste. De wereld na de komst van de Verlosser is blijkbaar niet helemaal perfect, maar de zonde die in de christelijke MMA-wereld eruit gebeukt wordt, wordt hier benoemd: het is de lafheid. Daar moet je tegen vechten, aldus Pilatus en Boelgakow.
Nou, eum, misschien is het verband tussen de Meester en Margarita en Jesus didn’t tap toch wat gekunstelder dan ik eerst dacht, en zo lijkt deze bewijsvoering als de droom die het surfen op de interwebben vaak is, of de droom van Pilatus, die zijn misdaad wilde ontkennen…
]]>
Paul Davis
Ross McDonald
Een van de dingen die de verzamelde pers en hun publiek zeker zullen gaan missen nu 2009 de herinnering aan 2008 doet verbleken is de regerings periode van George Walker Bush. De cartoon hier links is van Paul Davis, getiteld ‘Bush the Smaller’, zoals de geschiedenis hem in onderscheid met zijn vader zal gaan noemen. De cartoon komt uit Vanity Fair september 2004. Uit een nieuwe Vanity Fair, die van februari 2009 komt de cartoon die rechts staat: een Bush die wegrent met schoenen op zijn hielen, een verwijzing naar het fameuze schoenenincident van half december 2008. Getekend door Ross McDonald.
Dit incident, waarbij Muntadar al-Zaidi, een journalist, in Bagdag een schoen naar de afscheid-nemende George Bush gooit, heeft een een enorme golf aan activiteit op het internet ontplooit.
Heel veel spelletjes ontstonden, sommige al 1 dag na het incident, waarbij je punten kon scoren door schoenen naar de onfortuinlijke president te gooien. Als je nu googled op ’shoe’ en ‘bush’ dan kun je naar hartelust je politieke voorkeur botvieren en zelfs online wedstrijden spelen tegen IRL tegenstanders om de hoogste punten.
Het screenshot links is afkomstig van de Duitse Spiegel Online website, waarin het verwijst naar Addicting Games.com, maar deze spelletjessite heeft het spel, ‘Sock and Awe’ (sic) al van hun bestand verwijderd.
De meest geek variant van politiek commentaar op dit incident vond ik op een game forum, waarbij een filmpje te zien is van het incident waarover heen de WOW symbolen van een duel geplaatst zijn. De gamers onder ons kunnen zien dat een Irakese Mage, Muntadar al-Zaidi een Throw Shoe spell op Bush loslaat. Al Maliki, de Irakese premier is AKF, dwz hij is IRL even naar de wc of haalt net een biertje uit de koelkast. De speler klikt op het eerste plaatje links net met zijn muis op het Shoe icoon. LOL.
De president (die aan zijn icoon duidelijk te herkennen is als een Boss) probeert nog Dodge en Block Spell, maar het helpt allemaal niet heel veel. Tegen het einde van het filmpje is de schoenengooier Knockdown door de Secret service.
ROFL, w00t. i pwned u.
[Legenda voor de non-gamers onder U:
AFK = Away from Keyboard, dwz ff niet met het spel bezig
ff = even
IRL = In Real Life, of kentekenplaat van Ierse autos
LOL = Laughing Out Loud
Owned = gepakt
pwned = foute spelling voor Owned
ROFL = Rolling On Floor of Laughter
u = you
w00t = Wow, loot! of: We owned the other team
WOW = World of Warcraft
Aanvullende informatie voor de gamers onder ons:
De Throw Shoe Spell bestaat niet in WOW, ook niet in de laatste uitbreidingsset The Wrath of the Lich King. En ook is er geen Bush Boss. Echt niet.]
Het weekblad de Revu (ik meende trouwens dat het nog steeds de Nieuwe Revu heet, maar dat klopt blijkbaar niet meer) heeft de gewoonte om een voor hun lezers interessante blog aan te halen. Een goede gewoonte van de papieren uitgevers, omdat het weblog-wezen nog lang niet genoeg bekend is. En ook omdat het een veel vluchtiger medium is dan het papier, een medium waar nog veel meer mee geëxperimenteerd kan worden en waarvan we nog lang niet de grenzen van gezien hebben.
In de uitgave no 32 van 6 augustus was Arminiuzz degene op wie ze hun aandacht richten. Mijn bespreking van de Dark Knight vonden ze interessant genoeg om te citeren. Ik ben natuurlijk zeer vereerd, al vind ik de langere versie van mijn blog beter, dan hun ingekorte versie.
]]>
God heeft zich gemeld op het internet. Het was natuurlijk een kwestie van tijd dat Hij dat zou doen, natuurlijk, maar het is nu dan ook gebeurd.Hij staat op Hyves sinds 11 maart 2008 en heeft onder andere als doelstelling om de grootste vriendenkring om zich heen te verzamelen die er op internet bestaat. Dit zegt Hij er zelf over:
“Ik ben dus God. De ongenoemde genoemde. Ook wel schepper van het heelal genoemd of maker of creator. Ik dacht laat ik eens met mijn tijd mee gaan, mee gaan in de ontwikkelingen die de mensen heden ten dage zoal mee maken. Vandaar dat ik maar eens wat op Hyves ben gaan neuzen. Zelfs mijn grote vriend Andries Knevel is hier aanwezig en mijn lievelings televisie spelletjes presentator Bertje van Leeuwen. Goed volk dus. En van de vele christelijke hyves vol met volgelingen van mijn lieftallige en charismatische zoontje werd ik warm van binnen en vond ik het wel raadzaam en broodnodig om hier op de Hyves aanwezig te zijn. God gaat Hyven. Dat moet. Van dat gemekker van die schapen die het allemaal verkeerd begrijpen en mij voor schut zetten moet een einde komen. Ik zal recht zetten wat krom gepraat is. Daarbij ben ik een tikkeltje jaloers geworden op de zogenaamde bekende Hyvers die vele vrienden op hun lijstjes hebben. Zo doende heb ik nog een missie. Een wel zeer persoonlijke. Ik wil graag de allerbekendste Hyver worden die er is en eentje met de meeste vrienden. Zo, die zit. Laat ik nu maar eens wat gaan doen. Jullie horen nog van mij. ”
Laat ik voorop stellen dat ik dankbaar ben dat Hij zich gemeld heeft. Maar het roept toch wel wat vragen op.
Één van de eerste die bij mij opkomt is deze: Waarom openbaart Hij zich nu pas op het wereldwijde web en niet al vanaf het begin, zo ergens eind jaren 80 van de vorige eeuw? En een andere vraag is: waarom communiceert Hij in Nederlands?
Ik vermoed dat Abraham en later Mozes zich dezelfde vragen gesteld hebben, net als de discipelen van Jezus, toen ze het concept van de ‘volheid der tijden’ gebruikten: waarom nu en waarom hier? Dit is het probleem van de bijzondere openbaring: waarom laat God zich zien op die plek en in die tijd, terwijl Hij toch tenminste ook hoort bij andere plekken en andere tijden.
Een mogelijk antwoord op de vraag naar deze bijzondere openbaring is, dat Hij altijd al een speciale band met Nederland en het Nederlands heeft gehad. Er zijn mensen geweest, die stelden dat het Paradijs in Nederland lag (Zeeland?) en dat Adam en Eva Nederlands spraken (of in ieder geval het Nederlands van de late middeleeuwen). Dus de oertaal van de mensheid, voor de Babylonische spraakverwarring, was het Nederlands. Logisch dat God dan ook Nederlands spreekt, hoewel Hij natuurlijk ook Hebreeuws kan, en Grieks en zo, en wellicht ook wel Engels.
Dit roept de mogelijkheid op, dat Hij zich ook op andere plekken in het internet heeft geopenbaard. Na een korte zoektocht merk ik dat Hij zich inderdaad op vele plekken en ook in vele vormen heeft laten zien. Op MySpace kun je al gemakkelijk zo’n 500 individuen tegenkomen die zich God noemen: mannen en vrouwen, oud en jong. En ik heb niet gekeken, maar ik vermoed dat Hij zich op Orkut, LinkedIn, Spacebook en al die andere Sociale Netwerken ook in diezelfde uitbundige variaties manifesteert.
De vraag die dan op komt is die naar de betrouwbaarheid van al deze openbaringen. Want ondanks het feit dat ik wil aannemen dat Hij het is als Hij dat zegt, zou er ook wel een bedrieger kunnen zijn die een grap wil uithalen of die mijn goedgelovigheid wil gebruiken voor eigen doelen: ik heb een tijdje geleden al eens iets geschreven over internet-oplichters, en de Britse Times Online heeft er een paar dagen geleden een artikeltje aan gewijd, onder de titel: ‘Clever people are easier to con‘ (Slimme mensen zijn makkelijker te bedriegen). Ze verwijzen in dit artikel naar het rapport van een Nederlandse organisatie, Ultrascan: Juist niet zulke intelligente mensen twijfelen meer aan het eigen oordeelsvermogen en vermoeden eerder dat ze genept worden. Dat is dan precies contra-intuïtief: waar mensen als Nietzsche denken dat religie iets voor vrouwen en slaven is en Schleiermacher zijn religie verdedigt tegenover de ‘Gebildeten’, blijkt nu dat religie iets is voor de intelligenten onder ons.
]]>“Good time of day. You are disturbed by the charitable company Redd Cross of Slovenia. We have the business offer for you. We can offer to you of earnings, thus your salary will make from 1000$ to 2000$ per one month, at an incomplete working day. Your earnings can be and higher. The more and forces you will give time, the there will be your salary more. If it is interesting to you, you write on the address of e-mail of our agent: manager_on_connections@yahoo.com he will contact you within 24 hours and will throw off to you all details, and will answer you on all your questions.
Thank you for attention Redd Cross of Slovenia!”
Dit werd gestuurd naar Bruce Sterling, schrijver bij Wired News. Als je dit door de vertaalmachine Babelfish haalt, krijg je dit in het Nederlands:
“Goede tijd van dag. U wordt gestoord door het liefdadige Kruis van bedrijfredd van Slovenië. Wij hebben de bedrijfsaanbieding voor u. Wij kunnen aan u van inkomens aanbieden, dus zal uw salaris van 1000$ aan 2000$ per één maand, bij een onvolledige werkdag maken. Uw inkomens kunnen zijn en hoger. Zullen meer en de krachten u tijd geven, zal er meer uw salaris zijn. Als het aan u interessant is, schrijft u op het adres van e-mail van onze agent: manager_on_connections@yahoo.com hij zal u binnen 24 uren contacteren en zal aan u weg alle details, werpen en zal u op al uw vragen beantwoorden.
Dank u voor het Kruis van aandachtsredd van Slovenië!”
Waarschijnlijk heeft één of andere oplichter een tekst gemaakt in een niet-engelse taal (Sloveens?) en die vervolgens door een soortgelijke vertaalmachine gehaald en die dan ongegeneerd rondgestuurd, zoals enige jaren geleden de Nigerianen interessante opties per mail rondstuurden. Weet je nog wel: “Hi, i’m the son of the former president of [naam land] and if you let me use your bankaccount to store some two milion dollar, then you may keep a percent of it for your self. No strings attached…”
Spam en humor, leuk en onschadelijk.
Hoewel, onschadelijk? Het schijnt dat er luxe villawijken aan de rand van Lagos, de hoofstad van Nigeria, zijn gebouwd, waarin nogal wat van deze internet-criminelen het geld van sommige goedgelovige Westerlingen hebben geïnvesteerd.
]]>
Onlangs stuitte ik op een interessant artikel in The Wall Street Journal, met als titel: “Why we’re powerless to resist grazing on endless webdata” oftewel “Waarom we ons niet kunnen verzetten eindeloos het Internet af te stropen.” De schrijver van dit artikel gebruikt evolutionaire argumenten om duidelijk te maken dat we in de Olduvai Gorge in Afrika (waar sommige van de vroegste overblijfselen van onze menselijke soort gevonden zijn, daterend uit ca 2 tot 4 miljoen jaar geleden) noodzakelijkerwijs gespitst waren op NIEUWS. Alles herhaalt zich steeds maar weer, de zon gaat op en de zon gaat onder, maar het gevaar zit in de afwijking van het patroon: de sabeltandtijger (die destijds in de Olduvai Gorge in Afrika nog niet bestond, een dier van ca 30.000 jaar geleden, vooral in koude streken gespecialiseerd) die plotseling opduikt moet onderscheiden worden van de dagelijkse sleur. Als dat niet gebeurt is er helemaal geen dagelijkse sleur meer.De mens is volgens de schrijver van het artikel een infovoor. Dit wordt ondersteund door neurowetenschappers die onderzoek naar hersenactiviteiten als volgt samenvatten: Als we nieuwe informatie krijgen, produceren we opium-achtige stoffen in onze hersenen, die maken dat we verder opzoek gaan naar nieuwe informatie om hetzelfde plezier te beleven. Weg met de sleur. Infovoren, dat zijn we, vluchtend voor de verveling, steeds op zoek naar de volgende informatie-roes.
Net als de onbeperkte hoeveelheid goedkoop voedsel in het Westen veel te overdadig is voor onze evolutionaire behoefte aan voedsel (je weet nooit wanneer die sabeltandtijger opduikt: nu eten, snel!), kunnen wij geen weerstand bieden aan de onbeperkte hoeveelheid prikkels die het World Wide Web ons biedt: we surfen maar door.
Dit doet me denken aan een ander fenomeen: ondanks het feit dat er enorm geïnvesteerd wordt in electronische lees-apparaten, van gewone computerschermen tot aan speciaal voor het lezen van teksten gemaakte readers, is deze vorm van boekenlezen tot nu toe niet populair geworden. Ik denk dat het niet kan liggen aan de apparaten, een argument dat je vaak hoort: lezen van een computerscherm zou dan vermoeiend zijn (het beeld zou trillen). Maar sommige van die apparaten zijn juist heel rustgevend voor de ogen. En anderzijds: in de praktijk van de arbeidsdag lezen heel veel mensen heel veel informatie vanaf beeldschermen, waarschijnlijk veel meer dan ze ooit in boeken lezen. Dus zit de onpopulariteit van het boekenlezen vanaf beeldschermen niet zozeer in de beeldschermen.Nee, de reden hiervoor heeft te maken met het infovoor zijn van de mensenlijke soort: boeken beperken de informatie-zoek drift van de mens. Je zit in een stoel (biertje erbij) en leest in het boek. Krijg je naar aanleiding van het gelezene een associatie die je zou willen naspeuren, dan moet je het boek neerleggen, uit de stoel stappen en naar de boekenkast lopen, of de computer aanzetten. Allemaal wat veel werk: je wordt eerder gestimuleerd het boek maar uit te lezen.
Het lezen van hetzelfde boek op de computer is veel vermoeiender: elke verwijzing in het boek is meteen na te speuren op het internet, en dat doe je ook vaak. Voor je het weet ben je met heel iets anders bezig.
En een tweede associatie die ik had bij het Wall Street Journal artikel had te maken met kunst: de vraag waarom sommige kunstwerken interessanter zijn dan andere (om maar te zwijgen van de vraag wat überhaupt kunst onderscheid van geen kunst) zou ook wel eens gedeeltelijk hiermee samen kunnen hangen:
Ik blijf vaker staan bij een schilderij of een ruimtelijk werk als er dubbelzinnigheid in zit. Als de betekenis of de bedoeling van de kunstenaar meteen duidelijk is, dan zakt mijn nieuwsgierigheid al snel. Hoe meer interpretaties een kunstwerk kan oproepen, hoe langer ik geboeid blijf.
Natuurlijk zitten er meer aspecten aan kunstwerken (bijvoorbeeld het gesprek in het werk met de hele cultuur, de vragen die aan mij gesteld worden, het zoeken naar evenwicht van de kunstenaar of juist het zich ertegen verzetten, etc etc), maar het prikkelen van de nieuwsgierigheid is toch een heel interessante laag. ]]>