Religie en humor
Podcast, kent u dat woord nog? Ik moest even zoeken op mijn iPhone, maar toen ontdekte ik dat ik al een half jaar lang geabonneerd was op een aantal podcasts. Dat moet nog stammen uit de tijd dat ik een iPod gebruikte (waar heb ik die ook al weer gelaten?): podcasts, voor de digibeten onder ons: audio of video bestanden die je (meestal via jouw computer) op je mobiele apparaat laat en vervolgens af kunt spelen zonder gebruik te maken van een internet verbinding. Ze stammen weliswaar niet uit het stenen tijdperk, maar toch wel ongeveer uit het stoomtijdperk.
Waarom was ik aan het zoeken naar podcasts? zult u vragen. Ik werd vanochtend wakker met flarden van een droom in mijn systeem, een droom over een gezicht met grote ogen dat onbegrijpelijke maar belangrijke dingen zei. Nou ja, je weet hoe dat gaat met dromen: het lijkt ordelijk, maar bij wakker worden zit er geen systeem in. Deze droomflarden lieten me niet direct los, ergens aan de rand van mijn bewustzijn zat een herinnering aan zo’n gezicht. Toen ik het liet rusten en bezig was met een ontbijtje (cruesli, yochurt, sudoku, Gerard Kempers en Sven Kramer) dook plotseling ZeFrank op, de webkunstenaar en grappenmaker met zijn podcast ‘the show with zefrank‘. Tijden niet meer aan gedacht, maar toen, in 2007, mateloos door mij bewonderd om zijn filosofie en humor. Hoe kon ik hem vergeten?
Ik ben eens op het internet gaan zoeken toen bleek dat er weliswaar podcasts op mijn iPhone stonden maar niet van Zefrank. En daar op de interwebben vond ik weer de verbazingwekkende podcasts die hij gedurende 1 vol jaar bijna 5 dagen per week produceerde. Bijna elke episode sloot hij af met: ‘This is Zefrank, thinking, so you won’t have to’.
Op zijn website vond ik ook het beroemde religie-spel van hem terug: Een spel waarbij je kunt kiezen een atheist, een boeddhist of een christen te zijn. Het spel begint altijd met een openingsscherm waarop je de toetsenbord bediening kunt lezen. Links staan de toetsen waarmee je je karaktertje kunt laten lopen. Rechts bovenaan staan drie toetsen waarmee je je karaktertje kunt laten praten en rechts onder de startknop.
Bij alle drie de versies van het spel kom je door op de startknop te drukken in een spelveld terecht waar een mensje op een vierkante plaat staat:
In het begin denk je wat moet ik hier doen, springen of rondlopen? Maar uiteindelijk blijft er niets anders over dan het poppetje van de rand af te laten vallen. En hier komen de verschillen tussen de drie religies naar voren. Bij de atheist gebeurt er na de val in de afgrond dit:
Bij de Boeddhist krijg je wel een replay, maar dan in deze vorm:
En, jawel, als je de eend (een geliefde onderwerp van Zefrank, die het vaak over ‘duckies’ heeft) ook zelfmoord laat plegen, verschijnt er weer een mens. Dit ad infinitum…
Bij de christelijke variant verschijnt er dit:
Je kunt dus kiezen voor 1 van 2 liften, links en rechts. Die linker eindigt hier:
En dan niets meer. De lift rechts eindigt vervolgens ook voorspelbaar:
De spraakmogelijkheden van het poppetje zijn rechtsboven op het openingsscherm weergegeven: ‘contemplation’, ’smal epiphany’ en ‘moment of truth’
Ze geven de speler de mogelijkheid het poppetje dingen te laten zeggen als: ‘Forever, right?’ als je op de toets voor ‘contemplation’ klikt:
of: ‘I love waiting’.
Veel plezier aan beleefd, destijds in het stoomtijdperk. Humor en religie, altijd leuk.
Leave a Comment