Public Enemies
De nieuwe film van Michael Mann, producent en schrijver van o.a Kingdom en Miami Vice, Heat en Collateral, heet Public Enemies. In de hoofdrol spelen Johnny Depp, Christian Bale en Marian Cotillard.
Johnny Depp als John Dillinger
Een vriend wees me erop dat de Volkskrant deze film aanprees met 4 sterren en omdat we zaterdagavond niets te doen hadden gingen we naar de bioscoop.
Christian Bale
De verhaallijn is snel verteld: charismatische bankovervaller (John Dillinger, gespeeld door Johnny Depp) wil steeds meer, denkt onsterfelijk en onkwetsbaar te zijn, maar wordt uiteindelijk in het nauw gebracht en gedood door een steeds meer gefrustreerde en aggressiever FBI (met als hoofdagent Melvin Purvis, gespeeld door Christian Bale). En, oh ja, het meisje van Dillinger wordt gespeeld door mevrouw Cotilard, bekend van haar mooie rol als Edith Piaf.
Marion Cotillard
Maar hier houd mijn begrip op. Ik begrijp niet waarom deze film gemaakt is. Verspilling van tijd van maker, spelers en kijkers. De film is geen aanrader en zeker geen 4 sterren waard. Ik betrapte me voortdurend erop dat ik probeerde te begrijpen wat de regisseur eigenlijk bedoeld heeft. En dat is geen goed teken. Normaal zou ik meegesleept moeten worden met de film die pas achteraf geanalyseerd gaat worden, in de kroeg, met vrienden.
De jeuk begon al bij de openingsscènes, die met een handkamera geschoten zijn: slordige beelden, schokkerig. En als de regisseur zal aanvoeren dat dit het realisme van het onderwerp moet versterken, dan begrijp ik absoluut niet waarom er geregeld een muziekje (veelal van Billy Holliday) onder de beelden geplaatst wordt: temidden van bankovervallen en achtervolgingsscènes In Real Life horen we ook geen fraai muziekje.
Dezelfde slordigheid die in de bewegende beelden te zien was, sijpelde ook door in de behandeling van de karakters. De nevenkarakters naas de drie hoofdpersonen, zoals Baby Face Nelson en Alvin Karpis, kwamen in flarden langswaaien en verdwenen weer. Pas achteraf in het lezen van de synopsis werd me hun rol duidelijk.
En tenslotte ergerde ik me aan de psychologie van de film. Hoewel het duidelijk was, dat Dillinger zichzelf als de uitverkorene der goden zag en dus onsterfelijk en onkwetsbaar en aantrekkelijk, werd nergens duidelijk hoe hij de tegenslagen tegen het einde verwerkte. Ook de binnenwereld van de FBI agent werd niet uitgewerkt. De enige die een beetje intrigerend werkte was de vriendin. Maar zij was alleen interessant omdat je vermoedt dat er zich in haar een conflict (nou ja, een conflictje) afspeelde: wat moet ze nou aan met die aantrekkelijke man, die tegelijk een bankovervaller is?
Niemand in de film heeft ook maar een begin van een probleem met de bloeddorstigheid, de moorden, de amoraliteit van zowel de bandieten als de FBI. Het enige bezwaar komt op het moment dat de vriendin van Dillinger ruw wordt aangepakt, volgens een script, overigens, dat geschreven zou kunnen zijn door Donald Rumsfeld, secretary of Defense van de USA en verdediger van de War on Terrorism met alle middelen.
Niet gaan, is mijn advies. Drink een biertje met een vriend, bel met je oude moeder, blader weer eens in de Isabelle reeks van Tardi. Allemaal beter dan dit.
Leave a Comment