Persoonlijkheid
Kika
Van sommige dingen kun je onverwacht erg depressief raken. Zonder duidelijke reden.
Een succesvolle campagne, een goed verlopen vergadering, een budgetbespreking waar je heel lang aan gewerkt hebt en die heel erg goed voor jou is verlopen… Na het moment suprême kan er een gevoel over je komen: waar is dit allemaal goed voor geweest? Wat heeft het voor zin gehad dat ik die energie er allemaal ingestopt heb? Waren er niet zinvollere dingen te doen? Een zwarte deken, klam en kil, terwijl het er ’s ochtends zo licht en veelbelovend uitzag. Elia, na de overwinning op de Baälpriesters op de Karmel.
En andersom kun je plotseling opgetild worden uit je alledaagse sleur, uit plicht en verplichtingen, door een beeld, een glimp van iets buitenwerelds, iets wat niet opkomt uit de tredmolen van het alledaagse, maar dit transcendeert, in ieder geval voor een korte tijd.
Kika/Kika
Zo’n beeld was voor mij Kika/Kika van Sara van den Oever, een studente fine arts aan de kunstacademie in Zwolle. Kika, een meisje in clair obscuur, dat soms uiteenvalt in twee beelden, de één comtemplatief dromerig, de ander vrolijk kletsends, en soms weer samenvalt in een bijna slaperig gezicht.
Een persoon met verschillende gezichten, zoals wij allemaal hebben, veelbelovend, net als wij geweest zijn.
Te zien als onderdeel van Elixer, de Pipilotti Rist tentoonstelling van Boijmans van Beuningen.
Leave a Comment