Testosteron
Op 22 februari van dit jaar zond This American Life een public radiostation in Chicago een programma uit over testosteron, the hormone of desire, zoals ze het noemden.
Nu is This American Life altijd een feestje om via de podcast te luisteren, bijvoorbeeld tijdens een lange treinrit. Maar deze aflevering was wel bijzonder interessant.
Ik weet eigenlijk weinig van hormonen af, buiten dat wat ik op de middelbare school geleerd heb en sindsdien bijgelezen heb in de wetenschappelijke bijlagen van de krant. Dus toen ik de aankondiging hoorde werd mijn interesse niet bijzonder geprikkeld. Hormonen, ingewikkelde feedbacksystemen, geknoei met veevoedsel, doping in de sport. Veel meer kon ik er niet bij bedenken.
This American Life is een radioprogramma dat meestal bestaat uit een inleiding op een thema en daarna 3 verschillende rapportages over dat thema. Deze thema’s zijn altijd een venster op een aspect van hedendaags Amerikaans (en ook wel Europees) leven. Een uitzending waar ik bijvoorbeeld nog altijd met plezier aan terugdenk is ‘The Middle of Nowhere’, over situaties waar niemand blijkbaar verantwoordelijk voor is of wil zijn: de enorme bel plastic afval in de Stille Oceaan en het niemandsland van de communicatie tussen telefoonmaatschappij en klant (‘U hebt me € 946 te veel gerekend .’ ‘Volgens onze gegevens is dat niet zo’ …).
De aflevering over testosteron begon met een eerste uitleg over de hormone of desire. De producer van This American Life vertelde over hoe hij als 8th grader in zijn klas eens een stukje van een vrouwenborst zag, doordat de blouse van een klasgenote iets open ging.
Begeerte.
Maar het eerste onderwerp ging over het gebrek aan begeerte, over een man die een periode zonder enige testosteron doormaakte. Een verbijsterende, hoewel niet onprettige ervaring: hij ervoer de dingen om hem heen zonder enige begeerte. Dus niet alleen de sexuele begeerte was verdwenen (de verleidelijke lijn van de vrouwenborst is zonder testosteron blijkbaar niet begeerlijk meer), maar alles werd op een afstandelijke manier ervaren, gearchiveerd, van commentaar voorzien, doch zonder voorkeur of afkeur, zonder begeerte.
Het tweede onderwerp was het meest fascinerend, over een vrouw die op een gegeven moment realiseerde een man te zijn (of te willen zijn) en die daarom grote hoeveelheden testosteron kreeg toegediend. Bijna onmiddellijk had dat effect en wel met zo’n grote impact dat hij zijn leven vanaf dat moment indeelde in pre- en post-t.
Voordien, zo vertelde hij, was ze niet verlegen geweest ten opzichte van andere vrouwen, vooral die vrouwen die ze wilde veroveren. Maar in het post-t tijdperk was er geen rem meer op zijn begeerte. Alles, alles verwees naar de blote erotische begeerte: een bewegend fotocopieer apparaat op het werk, een rode convertible in de straat, pompend, bewegend, sex.
Als hij een vrouw voor zich uit zag lopen (post-t) en hij haar kont en benen bekeek, hield hij zich voor hoe zij pre-t over vrouwen gedacht had: vrouwen zijn geen object van begeerte, geen speeltje zonder eigen gevoelens. Maar het enige waar hij nu aan kon denken was: hoe zouden haar borsten er uit zien? En als hij haar voorbij liep, hield hij het maar 1 blok uit, voordat hij zich om moest draaien om haar voorkant te bekijken.
All men are pigs, zingt Cathy Berberian in een engelse uitvoering van Die Ballade von der sexuellen Hörigkeit van Weil/Brecht:
‘Das fragt nicht, ob er will – er ist bereit.
Das ist die sexuelle Hörigkeit
Er glaubt nicht an die Bibel, nicht ans BGB.
Er meint, er ist der größte Egoist
Weiß, daß wer’n Weib sieht, schon verschoben ist.
Und läßt kein Weib in seiner Näh:
Er soll den Tag nicht vor dem Abend loben
Denn vor es Nacht wird, liegt er wieder droben.‘
All men are pigs, maar het voorbeeld in dit geval is wel een feministisch opgevoede pig.
De testosteron-ervaring is natuurlijk ingrijpend voor deze mens, maar het laat ook iets zien over het opgroeien van jongens in onze cultuur. Als deze aliens, jongens bedoel ik, in hun puberteit komen, dan ervaren ze hetzelfde als de geïnterviewde man in zijn post-t fase. Geweldige krachten komen er vrij in deze fase. En een groot deel van hun opvoeding in die tijd heeft dan ook te maken met socialiseren, met het duidelijk maken dat het object van hun begeerte ook een subject met eigen gevoelens is: iemand anders en niet alleen een verlengstuk van hun begeerte.
Het is dan ook duidelijk dat jongens een andere opvoeding tijdens hun puberteit moeten krijgen dan meisjes. De nadruk die het huidige Nederlandse onderwijs juist in deze fase legt op eigenschappen die meisjes beter ontwikkeld hebben, zoals sociale vaardigheden en eigen verantwoordelijkheid, is totaal ongepast voor jongens, die te maken hebben met de oerkrachten van t. Het beste voor iedereen, jongens en meisjes, zou zijn, om twee verschillende trajecten te maken voor 12 tot 18 jarigen: het huidige schoolsysteem zou alleen maar bestemd moeten worden voor meisjes. Jongens zouden echter in diezelfde fase van maandag tot en met vrijdag naar een streng internaat gestuurd moeten worden. Het weekend wordt dan veel leuker en de jongens kunnen door de week tenminste iets fatsoenlijks leren. Wiskunde, of de erfelijkheidsleer van Mendel of zo.
De geïnterviewde vrouw/man vertelde ook nog dat in zijn post-t fase de belangstelling voor wiskunde en de overige exacte wetenschappen enorm gestegen was.
Hoe eenvoudig is opvoeden eigenlijk, als je er even over nadenkt.
Leave a Comment